Hardlopen, sportarts, blessure enzo

Ik heb al weer te lang niks geschreven. Moet toch eens een manier vinden om daar wat regelmaat in te krijgen.
Ik was dus begonnen met hardlopen. Na een paar keer lopen kreeg ik een stekende pijn boven op mijn voet. Meteen gestopt en rust gehouden maar na een week was het eigenlijk erger. Dus naar de huisarts die het een overbelasting van de voorvoet vond en nog eens 2 weken rust voorschreef.
Zo ongeveer aan het einde van die 2 weken rust had ik een afspraak bij een sportarts voor een sportkeuring. Dit omdat ik toch al wat ouder ben ;P, een slechte conditie heb en artrose in de knieën heb. Uiteraard heb ik daar ook mijn voet besproken en die arts vond dat ik de 2 weken rust moest afmaken en dan rustig aan weer moest beginnen.
De uitslag van mijn sportkeuring was trouwens dramatisch. Qua conditie zit ik bij de slechte 10% van mijn leeftijdscategorie én zelfs bij de slechtste 10 % van de 60+ ers 🙁 Mijn enige troost is dat mijn conditie alleen maar heel snel heel veel kan verbeteren als ik er echt mee aan de slag ga. Ik heb met de sportarts afgesproken dat ik over een jaar terug kom voor een hertest. Heel benieuwd wat er dan bij uitkomt 😉
De sportarts vond ook dat ik platvoeten (heel charmant) had en dat ik sportsteunzolen nodig had. Dat van die platvoeten wist ik al en daar had ik zelfs steunzolen voor maar sinds ik zoveel ben afgevallen heb ik die eigenlijk nooit meer gedragen.
De week er op ben ik dus naar een podotherapeut geweest voor de sportzolen. Ze heeft de oude steunzolen bekeken en prima bevonden. Die moet ik dus elke dag gaan dragen. Ook heeft ze uitgebreid mijn voeten bekeken en ze gaat sportzolen maken voor in mijn hardloopschoenen. De podotherapeut denkt dat het dan beter zal gaan met mijn voet. Ook stelt zij dat de pezen, spieren en botten in mijn voet moeten wennen aan de ongewone belasting door het hardlopen. Daar komt de pijn vandaan dus inderdaad een overbelasting. Alleen denkt zij dat rust niet helpt omdat de voet er toch aan moet wennen. Zij vond dat ik best kon hardlopen maar dat ik meer dagen rust moet nemen tussen de loopjes door zodat de voet kan herstellen.
Dat klinkt plausibel en dat ben ik nu dus ook aan het doen. Mijn voet doet natuurlijk wel pijn maar dat is te doen en ik hoop dat de pijn over een tijdje helemaal weg is. Nu loop ik dus volgens het Start to Run schema van Evy maar in plaats van de een of twee dagen rust die Evy geeft, doe ik er twee of drie. Dat ligt een beetje aan de andere dingen die ik te doen heb.
En het hardlopen gaat super. Ik vind het zo lekker. Heerlijk met goeie muziek lekker ontspannen lopen en nergens aan denken. Ik heb nu een goed ritme en snelheid gevonden waarbij ik niet moe of buiten adem raak. In dit stadium is het belangrijker dat je de lessen uitloopt en je spieren en pezen de kans geeft om zich aan te passen dan dat je op snelheid loopt.
Mijn doel is om volgend jaar de 5 km tijdens Maastricht Mooiste te lopen binnen een half uur maar eerlijk gezegd denk ik dat, als het allemaal goed gaat, ik of de afstand of de tijd moet gaan bijstellen. Ik heb nog zoveel over dat ik nu al veel verder of harder zou kunnen lopen. Dat doe ik natuurlijk niet want dat heb ik binnen de kortste keren weer een blessure maar als ik wat maandjes verder ben loop ik volgens mij die 5 km al in minder dan een half uur. We zien ook wel. Alles hangt af van het wegblijven van blessures. Voor mijn gevoel doe ik er nu alles aan. Ik heb dadelijk die sportzolen, ik volg een heel rustig opbouwend schema, ik neem veel rust en ik ga kijken voor wat lessen in looptechniek.
Omdat het leuk is om bij te houden wat je doet heb ik een app op mijn mobiel die op een site bijhoudt wat ik allemaal loop.
Trainingstijden

Datum          Parcours                            Tijd           Afstand Snelheid
26-08-2012 Les 6 van Start to Run 00:35:02 2.998 m 5,13 km/u
23-08-2012 Les 5 van Start to Run 00:37:14 2.864 m 4,62 km/u
20-08-2012 Les 4 van Start to Run 00:32:35 2.829 m 5,21 km/u
15-08-2012 Les 3 van Start to Run 00:28:33 2.911 m 6,12 km/u
12-08-2012 Les 2 van Start to Run 00:29:32 3.434 m 6,98 km/u
10-08-2012 Les 1 van Start to Run 00:30:35 1.844 m 3,62 km/u

25-07-2012 Vijfde les van Start to run 00:31:16 6.698 m 12,85 km/u
23-07-2012 Vierde les van Start to run 00:34:15 5.958 m 10,44 km/u
21-07-2012 Derde les van Start to Run 00:42:04 4.860 m 6,93 km/u
19-07-2012 Tweede les van Start to Run 00:23:05 2.055 m 5,34 km/u

Toen ik met de eerste les van Start to Run begon kende ik deze site nog niet vandaar dat ik in het overzicht met de tweede les begin. Na de 5e les ben ik gestopt vanwege de blessure en toen ik weer begon leek het me verstandig om maar weer van voren af aan te beginnen.

Blessure

Was ik zo lekker bezig met rennen kan ik alweer stoppen. Ik kreeg pijn in mijn voet, de wreef heet dat. Beetje rare plek en Google heeft er ook niet veel over te vertellen. Het is een heftig stekende pijn die ineens komt opzetten en ook weer snel weg is. Met mijn hielspoordrama, waar ik jaren mee gesukkeld heb, nog in het geheugen ben ik meteen gestopt met hardlopen. Ik neem nu 4 dagen rust en ga dan rustig aan weer beginnen. Krijg ik weer pijn dan hou ik langer rust en ga ik even langs bij de huisarts. Maar hopelijk is het met die 4 dagen rust over.

Uiteraard stelt mijn hardlopen nog helemaal niks voor na 2 weekjes en 5 lessen van Evy maar ik vind het heerlijk en het gaat met de les beter. Dat lopen in de frisse buitenlucht doet me goed en maakt mijn hoofd leger. Het zou enorm jammer zijn als deze blessure roet in het eten gooit maar voor nu ga ik er van uit dat ik na mijn rustperiode weer pijnvrij kan lopen 🙂 Al moet ik zeggen dat die rust wel een opgave is. Het kriebelt me aan alle kanten om weer te gaan lopen. Zou ik nu al verslaafd zijn? 😉

ADHD in de Volkskrant

In de Volkskrant van vandaag staat een groot artikel over ADHD bij volwassen. Het is een beetje kort door de bocht artikel vind ik. De nadruk wordt gelegd op de beïnvloeding van de industrie/Big Pharma die zoveel mogelijk ADHD medicijnen wil verkopen en zo veel mogelijk winst wil maken.  Dat zal best een (te grote) rol spelen en over de motieven van de pharmaceutische industrie maak ik me ook geen illussies maar ik vind wel dat in het artikel voorbij gegaan wordt aan het lijden van mensen met ADHD. En andere ontwikkelingstoornissen trouwens.

Om het persoonlijk te maken: Een paar jaar geleden kreeg ik de diagnose ADD en Syndroom van Asperger. Dat was een verklaring voor heel veel. Toen ik die diagnose kreeg was ik opgelucht. Mijn hele leven was me voorgehouden dat ik dom en lui was en nu bleek dat niet zo te zijn. Ik was niet dom en lui maar er was gewoon iets mis in mijn hersenen.

Later was ik vooral gefrustreerd. Het voert te ver om alles hier neer te zetten maar ik kijk terug op een mislukt leven met enorm veel frustraties. Ik heb geen opleiding afgemaakt, geen baan kunnen houden, een potje gemaakt van mijn financiën, geen sociaal leven en een moeizaam verlopend huwelijk.

Had ik als kind een diagnose gekregen én de juiste behandeling en begeleiding dan was mijn leven waarschijnlijk heel anders verlopen. Dat idee maakt me heel verdrietig. Al die gemiste kansen, al dat verdriet, alle ellende die ik veroorzaakt heb.

Ik ben een positief mens en probeer te focussen op wat ik wel heb maar zo’n artikel drukt je met de neus er op dat sommigen mensen wel heel makkelijk voorbij gaan aan wat het betekent om behept te zijn met een ontwikkelingsstoornis.

Meer meningen en verhalen:

http://www.gezinspiratie.nl/archives/2760

http://all4wan.blogspot.nl/2012/07/elk-kind-met-adhd-uniek-met-een-unieke.html?spref=tw

http://www.adhdnetwerk.nl/ADHD.aspx?id=481&idn=143

http://www.liesbethoerlemans.com/2012/05/laura-batstra-verdient-respect-voor.html

http://www.artsennet.nl/opinie/artsen-blogs/Robert-Vermeiren/Blogbericht-12/111908/Geachte-Tweede-Kamerleden.htm

Orthodontist

Helaas moesten we een nieuwe orthodontist zoeken waar we ondertussen al een paar keer zijn geweest. Ik ben eindelijk verlost van m’n beugel 🙂 Wat heb ik een last van dat ding gehad maar het was wel de moeite waard. Mijn ondertanden zijn niet kaarsrecht geworden maar heel acceptabel en een flinke verbetering met hoe het was. Als ik genoeg gespaard heb wil ik ze nog een keertje laten bleken en dan is het perfect 🙂
Bij Terry is er ook nog wat gesleuteld maar de boel moet nu even rusten. Na de zomervakantie heeft hij weer een nieuwe afspraak.
Indy heeft nu ook een onderbeugel en gelukkig weinig last er van. Het gaat allemaal nog wel even duren maar ooit krijgen ze rechte gebitten 🙂

Beugelbekkies

Indy was de eerste in ons gezin  met een beugel. Of wacht, dat klopt niet. Patrick heeft ook een tijdje een beugel gehad maar dat is misschien al 20 jaar geleden. Enniewee, Indy was dus de eerste. Bij Terry werd een paar jaar geleden al gesproken over een beugel maar daar hebben we toen van afgezien omdat het nog niet heel nodig was. Bij de laatste controle was tandarts Bram toch een beetje bezorgd of het wel allemaal goed zou gaan en verwees hij ons door naar  Peter die de orthodontie doet in de praktijk. En nu was een beugel toch wel nodig dus Terry kreeg er ook eentje. Beter gezegd 2, een boven en een beneden.

Ik heb vorig jaar boven nieuwe kronen laten maken en dat is ontzettend mooi geworden. Alleen erger ik me sindsdien over mijn ondergebit. Mijn ondertanden staan schots en scheef en zijn nogal verkleurd. Dus moest ik ook aan de beugel. En ik vind het niet meevallen. De binnenkant van mijn onderlip is helemaal kapot ondanks de was die ik op het ijzerwerk stop. Maar alles voor het goede doel zullen we maar zeggen 😉 De beugel zit er nu bijna 2 weken in en ik zie nog geen verbetering. Je snapt dat ik elke dag zit te kijken of er al iets gebeurt 😉 Maar het heeft natuurlijk tijd nodig en ik ben veel te ongeduldig. Wat dat betreft heb je met kronen een veel sneller resultaat 😉

Lekker gegeten :)

Vanmiddag was ik voor een hartfilmpje bij onze huisartsenpraktijk in Amby. Dat krijg ik elk jaar vanwege de diabetes die ik een paar jaar geleden kreeg. Nu zijn mijn waarden na de GBP heel mooi maar het is toch fijn dat elk jaar mijn voeten en ogen, urine, bloed, hart en bloeddruk gecontroleerd worden.
In Amby zit een geweldige slager met heerlijke bloedworst. Indy vroeg al weken om bloedworst en nu was ik in Amby en de slager was open 😉
Omdat alleen Indy tussen de middag thuis komt om te eten en dan de tijd maar kort is, wilde ik de bloedworst maar niet als lunch gebruiken. Als ontbijt is ook niet echt handig gezien de tijd die het kost als je bloedworst goed wil maken.
Daarom heb ik vanavond als avondeten bloedworst met appel en stroop op rogge- en wittebrood gemaakt. Errug lekker. Om iedereen te laten meegenieten heb ik wat foto’s gemaakt 🙂

Resultaat 8 maanden na de WLS operatie

Vanochtend woog ik 80.7 kg. Nog 7 ons en ik zit op de 80. Dat had ik me een jaar geleden nog niet in mijn wildste fantasieën durven voor te stellen. Het afvallen gaat nu wel wat langzamer. Eerst was het steevast een kilo per week en nu doe ik daar soms wel twee weken over. Maar dat is helemaal niet erg want er blijft beweging in zitten. Ik heb gelukkig nooit stil gestaan, dat lijkt me heel frustererend.
Gelukkig is het uitverkoop want van mijn oude kleren past echt niks meer, broeken vallen gewoon uit. Maar mijn kast is nu wel weer redelijk aangevuld. Ik heb niet heel veel gekocht want ik weet natuurlijk niet hoe veel er nog af gaat.
Mijn operatie is nu 8 maanden geleden dus ik verwacht dat er nog wel wat af gaat. Maar als het hierbij zou blijven was het voor mij ook prima. Voor de operatie had ik kledingmaat 50/52, schoenmaat 40 en bh maat 85E. Ik zit nu op kledingmaat 42, bh maat 80D en ik heb mijn oude schoenmaat (39) weer terug 🙂
Nu in de vakantie is de klad er een beetje in gekomen maar in principe ga ik 3x per week zwemmen (aquajoggen en trimzwemmen) en ik volg 4 groepslessen en doe mijn fitnessoefeningen 3x per week.
In het algemeen voel ik me stukken beter en fitter als voor de operatie. Alleen mijn rug wil niet. De middenrug blijft pijn geven. Ik loop ondertussen al maanden bij de fysiotherapeut maar het helpt niet echt. Van de week moet ik er weer heen en dan gaan we eens bekijken hoe we hier verder mee gaan.
Mijn knieën geven me de laatste tijd ook meer last. Ik heb er artrose in en de pijn is de laatste tijd veel erger. Ik denk dat het komt doordat ik nu veel meer beweeg dan vroeger. Helaas is er niet veel aan te doen. Afvallen doe ik al, pijnstillers wil ik alleen gebruiken als het echt niet anders kan en oefeningen ervoor doe ik ook al.
Ik had wel ontzettende last van haaruitval. Dat heb ik nog steeds maar ik heb wel het idee dat het minder aan het worden is.
Mijn lijf is ontzettend verandert door het afvallen. Mijn armen, billen en benen zijn heel acceptabel uit de strijd gekomen. Daar ben ik blij mee. Mijn gezicht is echt enorm smaller geworden en daar hangt gelukkig niks.
Mijn borsten en vooral mijn buik zijn andere koek. Daar ben ik heel ongelukkig mee. Mijn buik hangt ontzettend en ziet er heel lelijk uit. En omdat hij nog zo dik is scheelt dat nog een aantal kledingmaten. Mijn borsten zijn gewoon leeggelopen en wat niveautjes gezakt. Zo jammer. Die heb ik altijd het mooiste gevonden aan mijn lijf en nu zijn ze zo lelijk geworden. Maar goed, het is een kleine prijs voor wat de operatie me gegeven heeft. Over een jaartje of zo ga ik eens informeren bij een plastische chirurg. Wie weet wordt er dan iets vergoed want zelf betalen is pittig.
Voor de operatie is bloed geprikt en bleek dat ik een vitamine B12 en een vitamine D tekort had. Beiden worden nu aangevuld. De vitamine D doe ik zelf en de B12 krijg ik nog steeds 2x per week bij de huisarts gespoten. Ik heb geprobeerd af te bouwen maar dat lukt nog niet. Ook wel logisch als je na gaat hoe lang ik met dit tekort heb gelopen dankzij mijn flut huisarts.
Tsja en verder geniet ik van de gekste dingen. Dat ik met mijn knieën over elkaar kan zitten, dat ik veel makkelijker beweeg dan voorheen, dat ik zo veel meer leuke kleren aan kan, dat ik niet meer die grote ruimvallende tenten aan hoef maar dat ik ook wat strakkere dingen aan kan, dat ik meer uithoudingsvermogen heb.

Galgenmaal en beugel

Vandaag was het zo ver. Indy kreeg zijn gehemeltebeugel. Om half drie moesten we bij de tandarts zijn maar omdat Indy op donderdagmiddag gymles heeft heb ik hem meteen bij het begin van de middagpauze opgepikt.
Uiteraard had hij honger, Indy heeft tegenwoordig altijd honger 😉 en dus zijn we eerst naar het Hierder Hepke gereden. Daar heeft ‘ie een enorme berg spareribs met frietjes weggewerkt 🙂

Daarna zijn we naar oma gereden om al die spareribs weer weg te poetsen. Dat duurde even want Indy wilde wel grondig poetsen zodat de tandarts niet zou schrikken als die in zijn mond keek.
Precies om half drie zaten we in de wachtkamer en we waren al snel aan de beurt. De tandarts liet de nieuwe beugel zien en legde nog een keer uit wat hij precies ging doen. Daarna ging hij aan de slag en al snel zat de beugel er in. Dat voelde natuurlijk een beetje raar maar dat zal wel snel wennen.
Al met al duurde het niet lang. Met zo’n drie kwartier stonden we weer buiten. Natuurlijk heb ik foto’s proberen te maken maar IN de mond is dat best lastig 😉
Niet bepaald scherp, helaas 🙁
Daarna nog even boodschappen in de AH doen waar we een klasgenoot van Indy tegenkwamen. Natuurlijk meteen de beugel geshowd want Indy is best trots dat ‘ie nu ook mag beugelen 😉 Het is hip tegenwoordig om een beugel te hebben.
Thuisgekomen moest natuurlijk ook iedereen zijn beugel bewonderen maar ik geloof dat zijn broers best blij zijn dat zij zoiets niet hoefden.

Tandarts

Op de basisschool ben ik gevallen met de fiets en daarbij is een voortand voor de helft afgebroken. De andere tanden hadden ook een klap meegekregen en werden langzaam donkerder. In de loop der jaren is er al veel geknutseld aan mijn gebit om er weer wat moois van te maken. De laatste keer was alweer 12 jaar geleden toen ik een brug kreeg voor de missende voortand en kronen voor 3 verkleurde tanden. Die constructie was aardig versleten want er braken steeds stukjes af en het was allemaal nogal gelig. Echt niet meer mooi en omdat ik toch best ijdel ben 😉 wilde ik graag iets nieuws.
Vorig jaar had ik het er al met de tandarts over gehad en die gaf aan dat ‘ie er iets moois van kon maken. En iets duurs, ik sloeg steil achterover van de offerte. Maar het was echt nodig dus heb ik me extra bijverzekerd dit jaar. Driekwart van de kosten worden nu door de verzekering betaald. Uiteraard betaal ik wel een hogere premie maar ik krijg meer terug dan ik in totaal betaal.
De donderdag nadat Youri is gestorven had ik de eerste afspraak. Die heb ik maar gewoon door laten gaan. Het moest toch gebeuren of ik het nu zou doen of over een maand. In totaal ben ik er 4x geweest want het was nog behoorlijk veel werk. Maar het eindresultaat is erg mooi en ik ben er superblij mee. Ik heb nu een nieuwe brug, 3 nieuwe kronen en composiet op de andere tanden. Die lagen wat terug waardoor het leek alsof de voortanden wat naar voren staken. Nu is het een mooi geheel, allemaal netjes op een rij en een stuk witter. Natuurlijk niet dat Amerikaans wit wat je op 500 meter afstand ziet blinken maar een mooie natuurlijke kleur. Ik heb dan ook een supertandarts, aardig, rustig en hij levert heel goed werk 🙂
Alleen steekt nu de onderkant er wat schraaltjes tegen af 😉 Dus volgend jaar komen de onderste tanden aan de beurt. Het kost wat maar dan heb je ook wat 😉

Wat een klotedag :(

Gisteravond begon het. Ik zat nog laat op de bank en ineens viel me in hoe Youri dan ook altijd zo aan het nachtbraken was en dan ineens in de deuropening stond en dan bromde “moet jij niet eens naar bed?”
Tranen met tuiten heb ik gehuild. Ik mis hem zo ontzettend en ik trek het gewoon niet als ik bedenk dat dit voor altijd is. Dat ik hem gewoon nooit meer zal zien. Ik wil dit niet, ik wil hem terug. Ik wil gewoon mijn kind terug en wel nu. Dit is zo klote
Uiteindelijk toch maar naar bed gegaan en al snikkend in slaap gevallen.
Vanmorgen hield het ook allemaal niet over maar ik ben toch maar gaan zwemmen. Onder het zwemmen kwamen de tranen weer. Gelukkig valt dat niet op in al dat water. Met hangen en wurgen toch maar het half uur zwemmen afgemaakt. Een paar mensen van het zwemgroepje zeiden of vroegen dingen over Youri en toen zat het me alweer ontzettend hoog. Maar even gewacht tot iedereen weg was bij het douchen en maar weer wat traantjes weggepinkt.
Op maandag en donderdag ga ik na het zwemmen altijd naar de huisarts voor mijn B 12 spuit. Die moet voorlopig 2x per week. Toen ik in de praktijk binnen kwam zwaaide de assistente al meteen dat ik kon doorlopen naar het prikkamertje. De assistente kwam meteen na mij binnen en vroeg hoe het ging want ze vond me er slecht uitzien. En toen gingen de sluizen pas echt open. De assistente moest er zelf ook van huilen. Het is heel toevallig dat ik nu 2x per week in de praktijk moet zijn maar ik vind het wel fijn. De assistentes vragen altijd hoe het met me gaat en leven enorm mee en dat doet goed.
Toen ik weer wat rustiger was en mijn spuit had gehad ben ik nog even bij mijn ouders langs geweest en heb ik nog wat boodschappen gedaan maar ik was blij toen ik weer in de auto zat op weg naar huis.
Thuis heb ik een broodje gegeten en wat tv gekeken met Nicky maar daarna ben ik naar bed gegaan. Ik kon niet slapen maar omdat ik het de hele dag al zo koud had was het gewoon fijn om in een lekker warm bed te liggen.
Om een uur of 4 kwam de psychiater op huisbezoek. Ze had vorige week gebeld omdat ze zich zorgen maakte over me. Ik kom daar nu al een tijdje en het is een fijn mens. We hadden een goed gesprek maar ik heb het weer niet droog kunnen houden. Vandaag worstel ik gewoon zo erg met de vraag waarom. Waarom moest dit gebeuren? Daar kon de psychiater me helaas ook niet mee helpen.
Daarna was het even druk met koken en zo maar toen ik naderhand weer alleen op de bank zat kwam dat pesterig mannetje met die hamer weer. Ik heb wat heen en weer gezapt, wat gecomputerd maar het was het allemaal niet. Uiteindelijk heb ik maar een glas port genomen en ben ik maar alles van me af gaan schrijven hier. Dat helpt, hoop ik.

Eten en zo :(

Vorige week ging het met eten eigenlijk best redelijk. Niet alles viel even lekker maar meer dan wat geborrel of diarree had ik er niet van. Maar deze week is het huilen met de pet op. De ene keer gaat het prima, de andere keer helemaal niet. Dan blijft het vast zitten ergens halverwege m’n borst en dat doet ontzettend pijn. Het trekt dan helemaal door naar m’n rug, erg naar. Soms lukt het om te spugen maar dat wil niet zeggen dat de pijn dan weg is. En ik vind spugen zo vies 🙁
Donderdag 13 januari zijn we weer naar Bergen op Zoom geweest voor controle bij de chirurg en de diëtiste. Daar heb ik het eten natuurlijk aangekaart. Volgens de chirurg was dit niet zoals het zou moeten maar was het niet verontrustend. We hebben de slikfoto bekeken (heel grappig om je binnenkant te zien) en die was goed dus de kans dat er een obstructie zit is heel klein. Dr. Reremoser wilde wel dat ik over een maand terug kom om te kijken hoe het dan gaat met het eten.
De diëtiste had nog wat tips, nog beter kauwen en rustig eten. Daar probeer ik nu op te letten en hopelijk gaat het snel beter. Vanavond had ik bami gemaakt en die rook zo lekker. Ik heb nog geen 2 happen genomen of de pijn begon al. Van die twee happen heb ik meer dan een uur plezier gehad. Ik heb een aantal keren gespuugd en ik had echt wel goed gekauwd maar ik denk dat ik te snel heb gegeten.
Jammer dat gehannes met het eten want verder knap ik eigenlijk wel goed op 🙂

Overgewicht

Op Twitter tweette @zaligzoet dat ze een blogje had geschreven over overgewicht naar aanleiding van een tv programma. Uiteraard kon ik het niet laten om daar op te reageren 😉
Naderhand heb ik nog zitten te denken over de oorzaken van overgewicht. Die zijn er heel veel natuurlijk. Voor mijzelf weet ik er wel een paar:
*slecht genen. Mijn moeder is veel te dik en mijn zusje was altijd veel te dik totdat ze een maagbandje kreeg. Mijn oma en tantes hebben ook altijd met hun gewicht geworsteld.
*opvoeding. Mijn moeder kookte ontzettend lekker maar niet bepaald slank én eten nam een prominente plaats in ons leven. Een feest was pas geslaagd als er goed gegeten was.
*psyche. Op een gegeven moment heb ik mezelf aangeleerd om alle emotie om te zetten in eten. Fijne gevoelens, nare dingen, verdriet, pijn alles was/is een reden om te eten.
*gewoonte. Het slijt er op een gegeven moment gewoon in. Chocolade bij de thee, chips en cola bij het tv kijken.
*te weinig verbruiken. Ik zou nooit die hoeveelheid calorieën kunnen verbruiken die ik binnenkreeg maar ik heb ook over het algemeen te weinig bewogen. Ik pak overal de auto voor en ik sport niet altijd.
*medicatie. Ik heb een tijdje medicijnen gebruikt waarvan ik ontzettend aangekomen ben. De medicijnen gebruik ik niet meer maar het extra gewicht ging er natuurlijk niet af.
*diëten. Ik heb al heel veel gedieet en niks is zo goed om je stofwisseling om zeep te helpen als diëten.
*verleiding 1. Overal waar je komt is er eten, de winkels liggen vol met de heerlijkste dingen en je kunt de tv niet aanzetten of komen eetreclames langs. En dat werkt, onbewust maar zeker.
*verleiding 2 Vroeger was ik content met een klein zakje chips maar tegenwoordig werk(te) ik een XXL zak weg. Tactiek van de voedingsindustrie.
*verleiding 3. Eten moet je altijd, minstens 3X per dag. Met andere verslavingen kun je stoppen maar eten is onontkoombaar. En wat doet een verslaafde die dag in dag uit aan zijn verslaving wordt blootgesteld? Die gaat hoe dan ook weer de mist in.
*stress. Ik heb mijn portie stress de afgelopen jaren wel gehad en dat helpt ook niet echt.
*te weinig slaap. Er is een verband tussen te weinig slapen en overgewicht en ik ben nogal van het laat opblijven én ‘s avonds laat krijg je makkelijk zin om nog iets extra’s te eten.
*diabetes. Ik kan er geen harde bewijzen voor vinden op internet maar ik heb het gevoel dat mijn overgewicht mede veroorzaakt wordt door mijn diabetes. Er werken dingen niet goed in mijn lijf en daardoor bleef ik aankomen.
En dan nog iets waar ik pas recent achter ben gekomen. Bij het vooronderzoek voor mijn maagverkleining heb ik bloed laten prikken en daarbij kwam uit dat ik tekorten had aan
*vitamine B12. Dat zou de enorme vermoeidheid kunnen verklaren waar ik al jaren mee kamp en nog wat andere dingen zoals concentratieproblemen, depressies, kortademigheid, de hartkloppingen en zo verder.
*vitamine D. De gevolgen van een vitamine D tekort kunnen zijn vermoeidheid, depressies, slecht slapen, hartkloppingen. Precies die dingen waar ik al jaren mee worstel.
Mijn overgewicht heeft dus een hele hoop oorzaken en is dus ook niet simpel aan te pakken. Ik heb gekozen voor een radicale stap omdat ik na al die jaren niet meer geloofde in andere oplossing én omdat ik steeds meer lichamelijke klachten kreeg. We zullen zien welk effect mijn Gastric Bypass heeft
Waar ik wel voor zou willen pleiten en wat mij misschien had geholpen, is dat de huisarts bij mensen met overgewicht eens bloed laat prikken. Bij mij waren het vitaminetekorten maar je kunt bijvoorbeeld ook een te langzaam werkende schildklier hebben. Zonde om daar jaren mee door te lopen en je overgewicht maar min of meer te accepteren terwijl er een oplossing bestaat.
En als je huisarts er niet zelf mee komt vraag er dan om.

En het is allemaal al achter de rug

Zondag om 15 uur zijn we vertrokken, Patrick, Indy en ik. Omdat het zo’n slechte weer was zijn we extra vroeg vertrokken. Het viel niet mee op de weg. Vanwege sneeuw en gladheid kon Patrick soms maar 50 rijden. Maar uiteindelijk lukte het toch hoewel we te laat waren. Al met al hadden we er 4 uur over gedaan terwijl we het normaal in een kleine 2 uur doen.

We moesten in melden bij de portier en die stuurde ons door naar de 6e verdieping, afdeling G. Op de afdeling kregen we thee, koffie en sap en een hele hoop uitleg. De bloeddruk en het gewicht moesten nog eens gemeten worden en toen kreeg ik mijn kamer te zien. In het bed tegen over me lag een oude man en het andere bed was leeg. Het zijn mooie ruime kamers daar en zo te zien vrij nieuw. Patrick en Indy vertrokken al gauw want die moesten natuurlijk dat hele eind weer terug. Ik liep mee naar beneden om afscheid te nemen en meteen tv en telefoon te regelen.

Terug boven wilden de verpleegkundigen me in bed hebben zodat ze een infuus konden aanleggen en de beenpompen konden aansluiten. Dus ben ik me maar gauw gaan klaarmaken voor de nacht én ik mocht meteen mijn uiterst charmante steunkousen aantrekken. Dat zijn witte kousen van teen tot aan de liezen die er voor moet zorgen dat je geen trombose krijgt. Die zal ik in totaal 6 weken moeten dragen 🙁

Toen sloten ze de beenpompen aan. Dat zijn 2 grote flappen die om elk been moeten en met klitteband sluiten. Aan de onderkant zit een plastic slang die naar een apparaat gaat wat er steeds lucht in blaast. Daardoor pompt de flap zich op 3 plekken om het been op en dat is ook weer ter voorkoming van trombose. De verpleegkundige liet zien hoe ik de slangen kon losmaken als ik naar de wc moest. Daarna wilde ze het infuus prikken. Nou heb ik hele vervelende aderen om te prikken dus waarschuwde ik maar meteen. Ze wilde het toch proberen en bleef zoeken naar een geschikte ader. Midden op de binnenkant van mijn onderarm dacht ze eentje te zien en die prikte ze aan. Dat deed errug pijn en nog erger, de naald zat niet in een ader 🙁 Alles voor niks ook nog. Gelukkig besloot ze toen wel iemand anders op te roepen. Die prikte op dezelfde plek maar aan de andere arm wel goed. Het was weer heel pijnlijk maar deze zat tenminste.

De rest van de avond heb ik wat tv gekeken en later kreeg ik nog een nieuwe buurvrouw. Die ging ‘s middags met kramp naar de huisarts en eindigde een paar uur later met een ontstoken blindedarm op de operatietafel. Die vrouw was nogal van de kaart, best zielig. Patrick sms-de ook nog dat hij met Indy bij het Glazen Huis in Eindhoven was 🙂

Maandagochtend was ik als eerste aan de beurt dus ik werd om twintig na 6 wakker gemaakt. Da’s errug vroeg voor mijn doen 😉 Ik wilde gaan douchen maar werd achtervolgd door een verpleegkundige met een tondeuse. Gelukkig hou ik dat zelf bij want daar zat ik niet op te wachten 😉 Toen ik klaar was met douchen hielp de verpleegkundige me in een uiterst charmant operatiejasje en ik moest de steunkousen weer aan. Heel blij dat niemand daar een foto van heeft gemaakt 😉

Ik mocht weer in bed met beenpompen natuurlijk en ik kreeg een pilletje om wat slaperig te worden. Om 10 na 8 kon ik naar beneden. Daar heb ik nog wat zitten kletsen met iemand en daarna herinner ik me alleen nog een zuurstofmasker.

De rest van de maandag heb ik eigenlijk geslapen en weet ik niks meer. Pas aan het eind van de middag was ik een beetje helder en heb ik Patrick gebeld. Ik had geen pijn maar ben wel een beetje misselijk geweest. Daar hadden ze gelukkig spuitjes voor in het infuus voor. Ik had trouwens een infuus extra in mijn hand toen ik wakker werd. Nu had ik aan elke kant een infuus, niet echt handig.
‘s Avonds kwam Jeanette op bezoek die ik ken van het WLS forum maar ik viel steeds in slaap.

‘s Nachts was het slapen een ramp. Mijn buik viel reuze mee qua pijn maar ik werd gek van die infusen. De rechtse deed ook pijn maar het ergste was dat ik m’n draai niet kon vinden in dat bed. Ik heb echt elk uur op de klok gezien, ook omdat ik steeds naar de wc moest. En dat betekent rollen naar de rand van het bed, best moeilijk omhoog komen, beenpompen los maken, kastje en infuusstandaard opzij schuiven, stekker van infuus eruit trekken, met het infuus naar de wc schuifelen en dan de omgekeerde volgorde weer. Niet zo fijn.

Ik was dan ook erg blij dat het dinsdagochtend was en ik wat afleiding had. De verpleegkundige kwam met een paracetamolzetpil, de thermometer, de bloedsuikermeter en de bloeddrukmeter. En het ene was te hoog en het andere te laag om het spannend te houden 😉
Ik had nog met Indy gebeld, leuk om even met m’n jongste te kletsen 🙂 Daarna ben ik in slaap gevallen om ‘s middags wakker te worden met ontzettende buikpijn. Ik lag echt te kronkelen van de pijn en de tranen liepen me over de wangen. Uiteraard meteen gebeld maar er kwam alleen een stagaire die zei dat er iemand zou komen. Ik lag recht tegenover een klok en pas na een half uur kwam er een verpleegkundige. Die gaf me een paracetamolzetpil en zei dat ik het een half uur moest aankijken. Maar die zetpil deed niet veel en na een half uur belde ik weer. Mijn overbuurman moest naar beneden gebracht worden voor een afspraak met zijn arts en dat ging blijkbaar voor want ik kreeg te horen dat ik moest wachten. Uiteindelijk kwam de verpleegkundige met een morfinespuitje en dat hielp eindelijk.

De rest van de middag heb ik nergens meer last van gehad. Die morfine is goed spul 😉 Ik heb Patrick nog gebeld en Jeanette is weer geweest. De rest van de avond heb ik nog wat tv gekeken. Ik kreeg steeds meer last van het infuus aan mijn rechterarm en het was ook rood aan het worden dus de verpleegkundige heeft het eruit gehaald. Ze zei dat er dan een nieuw infuus geprikt moest worden. Ik begon meteen over mijn slechte aderen en dat ik dat helemaal geen goed idee vond en of niet alles op het infuus aan de linkerkant kon. Ik zag de bui al hangen, weer zo’n pijnlijk prik 🙁 Volgens de verpleegkundige kon het tweede infuus eigenlijk niet erbij maar ze zag ook wel in dat een nieuw infuus prikken lastig zou zijn dus heeft ze het er toch bij gezet. Ik was erg opgelucht dat ik in ieder geval één infuus kwijt was én dat er geen nieuw geprikt hoefde te worden. Alleen deed mijn arm behoorlijk pijn, nog steeds trouwens en het is nu vrijdag. ‘s Nachts heb ik weer niet veel geslapen en ik was weer heel blij dat het ochtend was.

Het was woensdag en vandaag zou ik de slikfoto krijgen. De verpleegkundige kwam zeggen dat ik weer als eerste aan de beurt was dus ik dook de badkamer in voor een kattewasje. Echt douchen is zo lastig met dat infuus dus dan maar alleen tanden poetsen en wassen met het washandje.

Na een tijdje kwam de verpleegkundige met de rolstoel en reden we naar beneden. Daar moest ik even wachten en werd toen de onderzoekskamer binnengereden door een assistent. Ik moest alvast op het apparaat gaan staan waar de foto’s mee gemaakt zouden worden en toen moesten we wachten op de radioloog. Dat duurde een hele tijd en ik stond gezellig te kletsen met de assistent. En toen werd het me ineens zwart voor ogen en redde ik het net tot in de rolstoel. Te lang gestaan dus.

Gelukkig kwam de radioloog toen ook en konden we eindelijk met de foto’s van start. Ik kreeg een bekertje met gewoon water (heerlijk) en daarna een bekertje met contrastvloeistof. Dat moest ik in 4 slokken leegdrinken en telkens werd dan een foto gemaakt. Die vloeistof was vies maar te doen. De radioloog zei dat de foto’s gelukt waren en ik kon weer naar mijn rolstoel, gelukkig.

De assistent reed me naar de gang en toen moest ik wachten tot de verpleegkundige me weer kwam ophalen. Na een tijdje kwam ze en kon ik weer naar mijn bed. Ik had het gevoel alsof ik een marathon had gelopen 🙁 logisch natuurlijk, ik had sinds zondagmiddag niks meer gegeten, niks meer gedronken en een zware operatie gehad maar toch. Het is heel vervelend om je zo slap te voelen.

Later op de ochtend kwam de verpleegkundige vertellen dat mijn chirurg, dr. Feskens, de foto’s had bekeken en dat alles goed was. Ik moest 2 uur doen over een half glas water en als dat goed ging kreeg ik nog een glas. Als ik dan geen problemen met drinken had mocht ik naar huis. Dat drinken ging prima dus belde ik Patrick dat ‘ie me kon komen halen.

Om een uur of 12 kwam Patrick dan ook, samen met Indy. Ik was heel erg blij om ze weer te zien en ik verheugde me er erg op om naar huis te gaan. De verpleegkundige kwam nog een keer alles meten en toen waren we een stuk minder blij. Alle keren na de operatie dat ze kwamen meten was mijn bloeddruk te laag, mijn suiker te hoog en mijn temperatuur te hoog. Dat was nooit een probleem en nu wel. Ik mocht niet naar huis tot er overlegd was met Dr. Feskens. Grrrrrrrrr 🙁 Ik kreeg weer een paracetamolzetpil en ik moest de koptelefoon van de tv (vanwege de oorthermometer) af laten en dan zouden ze na een tijdje weer komen meten. Die uitslag hebben ze weer doorgebeld naar Dr. Feskens en die zei dat ik moest wachten tot 4 uur om te kijken hoe het ging. Ik heb nog wat geslapen in die tijd en Patrick en Indy zijn beneden gaan eten.

Om 4 uur was mijn temperatuur zover gezakt dat ik mocht gaan. Wat een opluchting. De verpleegkundige haalde het infuus er uit wat erg fijn was en ik kreeg mijn ontslagpapieren. Patrick vond dat ik me niet hoefde aan te kleden dus ik trok mijn schoenen en jas aan terwijl Patrick en Indy mijn spullen inpakten. En om 5 uur zaten we eindelijk in de auto. In tegenstelling tot zondag waren de wegen vrij en kon Patrick overal goed doorrijden en om een uur of zeven waren we weer thuis. En dat is een heel goed gevoel 🙂

Maagverkleining

Dinsdag ging de telefoon. Het Lievensbergziekenhuis in Bergen op Zoom aan de andere kant. Er was iemand uitgevallen en of ik er voor voelde om maandag geopereerd te worden. Dat overviel me nogal. Ik had de oproep nog lang niet verwacht. Uiteraard ja gezegd want dit is wat ik wil en waar ik al zo lang mee bezig ben. Ik moest per direct op een koolhydraat- en vetarm dieet en beginnen met de Nexiumpillen (maagbeschermer) en de Fragminspuiten (anti-trombose).
De dag erna belden ze terug dat ik me zondag om 18.30 in het ziekenhuis moest melden.
Het gaat dus echt gebeuren. Maandag ga ik onder het mes en daarna zal mijn hele eetgebeuren anders worden.
Ik droom heel stiekum al ervan dat ik in de zomer al flink wat gewicht kwijt ben en eindelijk niet meer zo’n last van de hitte heb.
Maar voorlopig worstel ik met dat dieet. Ik mis m’n koolhydraten. Ik ben dol op brood, pasta, rijst en noedels. Zonder hen heb ik gewoon honger. Gelukkig mag ik wel crackers dus neem ik die dan maar met Philadelphia Light. En veel sla met tomaat, paprika en een visje erbij.
Met de zenuwen gaat het redelijk. Soms overvalt me zo’n gevoel van: waar ben ik mee bezig en ik durf niet. Maar ik weet gewoon dat ik geen andere optie heb als ik een normaal en gezond leven wil leiden.

Goedgekeurd :)

Vandaag zijn Patrick en ik weer naar Bergen Op Zoom gereden voor het definitieve gesprek met de chirurg. Stelde echt niks voor. We hebben langer in de wachtkamer gezeten dan in de spreekkamer. Maar het belangrijkste was dat hij een gastric bypass voor mij wel zag zitten. Goedgekeurd dus 🙂 Ik ben blij. Helaas kreeg ik niet meteen een datum maar moet ik wachten op een oproep.
Nagekomen bericht van 19 november:
Vrijdag kreeg ik telefoon van het Lievenberg. De anesthesioloog wil me toch nog zien. Toen we er van de week waren is dat nog nagevraagd en was het niet nodig en nu moet ik dus 6 december nog een keer. Ach ja, tis voor een goed doel Ik zou een belafspraak hebben met de dietiste maar daar ga ik nu dus ook meteen naar toe. Kan ik meteen goed bespreken hoe dat met het prediet moet. Ik heb vroeger 2x een shakedieet gevolgd maar ik verdraag dat spul niet.

Vitaminetekort

Toen ik bij de huisarts was voor de verwijsbrief hebben we in goed overleg voor het ziekenhuis in Maastricht gekozen. Naderhand bleek daar een wachttijd van 2 jaar te zijn dus toen ben ik met het traject in bergen op Zoom begonnen. Een paar weken geleden kreeg ik een oproep voor een gesprek met de chirurg in Maastricht. Onder het motto van 2 ijzers in het vuur ben ik daar toch naar toe gegaan. Voor de chirurg moest ik gaan bloedprikken en zij zou me bellen met de uitslagen. Dat heeft ze net gedaan en een hoop dingen waren goed. Maar mijn B12 is te laag en ze wil dat ik vanaf nu elke 2 maanden hiervoor een spuit ga halen. Verder was mijn vitamine D te laag ondanks dat ik multivitaminen én calcium met D+K slik. Daarvoor stuurt ze me een recept voor tabletjes. Ook had ik iets met de bezinking in mijn bloed maar dat kwam waarschijnlijk door de artrose en mijn schildklier was iets te traag. Maar omdat ik nu al vaak last heb van hartkloppingen doen we daar niks aan want van de medicatie wordt dat alleen nog maar erger. Het positieve is dat ze ja zei op mijn vraag of ik geschikt was voor de operatie. Ik ga er maar vanuit dat ze dat dan in Bergen op Zoom ook vinden;)

Screening

Vandaag had ik de screening in Bergen op Zoom. Om 6! uur opgestaan en om kwart voor 7 in de auto. Eerst jongste bij oma afzetten en daarna op weg. Gelukkig geen enkele file en qua wind en regen viel het ook reuze mee. Bij binnenkomst in het Bariatrisch Centrum kreeg ik meteen te horen dat de afspraak met dr. Feskens niet door kon gaan omdat hij moest opereren. Dus ook geen uitslag Dat was wel een domper. Mijn eerste gesprek was met de verpleegkundige. Dat ging voor mijn gevoel eigenlijk prima net als het gesprek met de dietiste erna. De psychologe was heel aardig en dat gesprek viel me ook reuze mee. Toen een afspraak maken voor het gesprek met dr. Feskens. Omdat ik steeds dik anderhalf uur moet rijden, vroeg ik of er nog een onderzoek of gesprek in de komende tijd moest gebeuren en of dat dan niet gecombineerd kon worden. Inderdaad moest ik nog allerlei onderzoeken hebben, bloedprikken, hartfilmpje enzo. De secretaresse ging even voor me bellen en komende donderdag ben ik daar de hele dag zoet. Vervelend om dat eind 2x in een week te moeten rijden maar aan de andere kant heb ik dan wel alles gehad. Gesteld dat ik natuurlijk de goedkeuring krijg. Dus ja, aan de ene kant ben ik teleurgesteld dat ik nu nog niks weet, aan de andere kant maakt die week natuurlijk ook niet echt uit.

Diabetescontrole

Vandaag ben ik voor de 3-maandelijkse diabetescontrole geweest. Ik heb sinds 2 jaar diabetes, zonder symptomen en zonder medicatie. Omdat ik zwangerschapsdiabetes in de zwangerschap heb gehad én omdat mijn moeder diabetes heeft kreeg ik elke jaar een controle. Sinds die tijd moet ik dus elke 3 maanden bloed prikken en elke keer zijn de waarden te hoog maar medicatie hoeft nog niet. Ik krijg ook altijd een onderzoek van de vaten in mijn voeten en de vorige keer was dat niet helemaal ok. En deze keer voelde de praktijkondersteuner de vaten helemaal niet. Dus nu moet ik donderdag voor een doppleronderzoek terug. En dat drukte me weer even met de neus er op waarvoor ik deze operatie nodig heb. Dus ik ga met nog wat extra motivatie vrijdag richting Bergen op Zoom