Update

Nadat Youri overleed, raakte Patrick  zwaar depressief en kon niet meer werken. Daardoor kwam er veel minder inkomsten binnen en dat hielden we niet heel lang vol. De bank besloot ons huis te veilen wat voor ons een enorme schuld opleverde. Samen met een schuld bij de Belastingdienst en bij het energiebedrijf bleken we uiteindelijk bijna 250 000 euro te moeten betalen. Een kwart miljoen, dat is een bizar idee.

Ik ben al lang geleden afgekeurd en Patrick door die depressie nu ook. Die schuld kunnen we dus nooit terugbetalen van onze uitkeringen. Een voorbeeldje: ik krijg 1036 euro uitkering en ik moet 604 euro huur betalen. Uiteraard krijg ik nog toeslagen maar als ik naar mijn budget kijk dan heb ik na aftrek van alle vaste lasten 500 euro per maand over om van te eten, kleding en schoenen van te kopen, vervoer en al die andere dingen te betalen. Voor 4 mensen, één hond en twee katten. Dat houdt niet over. Die dieren had ik trouwens al voor al deze ellende en die wil ik ook echt niet wegdoen, ook al is het soms een heel gepuzzel om alles rond te krijgen.

Omdat wij deze schuld nooit kunnen aflossen was de enige oplossing om de WSNP in te gaan. Dat is een wettelijke regeling waar je door een rechter in moet worden toegelaten. Dan los je in 3 of 5 jaar naar vermogen af en worden je strenge regels opgelegd. Maar als je het volhoud en niet in de fout gaat dan worden na afloop je schulden niet meer invorderbaar verklaard. Dat betekent dat je dan verder kunt met je leven zonder die schuldenlast.

De weg naar de WSNP is lang en moeizaam gebleken. Twee maanden nadat Youri overleed heb ik een budgetcoach ingeschakeld omdat ik het overzicht kwijt was, de situatie zo veranderd was en ik door alle verdriet en regelzaken de boel niet op een rijtje kreeg. Zij rekende alles voor me uit en kwam al heel snel tot de conclusie dat dit allemaal geen haalbare kaart meer was. In september van dat jaar ben ik naar de Kredietbank gestapt. Die wilden een enorme stapel papierwerk hebben en toen ze dat binnen hadden kreeg ik de mededeling dat ze niks voor me konden doen omdat het huis eerst verkocht moest worden. Ondertussen liepen de schulden natuurlijk op, mede dankzij de incassokosten. Maar ik kreeg geen enkele hulp en mocht alles zelf uitzoeken. Het huis is in november 2012 geveild dus meer dan een jaar later en daarna ging ik weer naar de Kredietbank. Inmiddels woonden Patrick en ik apart. Dat was op mijn initiatief omdat ik hoopte dat de rust heilzaam zou werken. Want anderhalf jaar na Youri’s dood was hij nog steeds niet opgeknapt ondanks medicatie en therapie.

Bij de Kredietbank bleek juist dit punt weer roet in het eten te gooien. Als we getrouwd waren maar apart woonden konden ze ons wederom niet helpen. Echt, ik geloofde het gewoon niet. Wel getrouwd maar niet samenwonend blijkt administratief niet te verwerken. Patrick riep meteen dat we dan maar moesten gaan scheiden maar ik wilde dat pertinent niet. Als je trouwt dan is dat voor altijd en echt in voor- en tegenspoed. Gelukkig bleek er een oplossing te zijn en zo zijn we gescheiden van tafel en bed. Dat houdt in dat je gewoon getrouwd bent maar dat je financiële zaken gescheiden zijn. Dat bleek gelukkig acceptabel voor de Kredietbank en toen konden we eindelijk verder. Uiteraard moest er weer een enorme stapel papier ingeleverd worden maar deze keer ging het goed. Ik kreeg bericht van de Kredietbank dat de grootste schuldeiser (de ING) een minnelijke schikking afwees. Een minnelijke schikking betekent dat een schuldeiser een percentage van de schuld als aflossing aangeboden krijgt. Dat percentage hangt af van je inkomen en moet drie jaar betaald worden. Maar ik had al begrepen dat de ING zoiets standaard afwijst. Met die afwijzing kon de aanvraag voor de WSNP gedaan worden. Daarvoor moet de Kredietbank namelijk kunnen aantonen dat er geen minnelijke schikking mogelijk is en dat was het dus niet in ons geval.

Twee weken geleden viel er een brief van de rechtbank in de bus met de uitnodiging voor de zitting. Dat kwam mij heel slecht uit want het was om 9.20 op de eerste dag van de Heuvellandvierdaagse 🙁  Maar goed, dit was uiteraard veel belangrijker dus heb ik geprobeerd toch iets te regelen. Patrick zijn zitting was 20 minuten later. Dus heb ik hem voorgesteld dat hij mij ergens op de wandelroute zou ophalen en dat we dan samen naar de rechtbank zouden gaan. Gelukkig wilde hij dat doen en zo waren we ruim op tijd in de rechtbank.

We troffen een hele aardige en vriendelijke rechter. Een oudere vrouw die ook duidelijk het dossier gelezen had. Ze wilde nog eens van ons horen hoe het nou allemaal zo gekomen was en  kwam tot de conclusie dat wij niks aan die schulden konden doen en dat de WSNP voor ons de enige oplossing was. Toen ze zei dat ze ons toe zou laten viel er een pak van mijn hart. Toen merkte ik pas echt hoe gespannen ik hier voor was geweest al die tijd. Je kunt namelijk net zo goed niet toegelaten worden en dan heb je een probleem. Maar bij ons waren er geen schulden bij postorderbedrijven, geen andere leningen dan de hypotheek, geen overbesteding, geen rare aankopen, geen criminele dingen of verslavingen, we hadden alles gedaan wat de Kredietbank had gevraagd en waren alle afspraken nagekomen en we hadden al langer geleden een beschermingsbewindvoerder laten aanstellen dus ik dacht wel dat we goed zouden zitten. En ik ben heel blij dat de rechter dat ook vond. En als kers op de taart zijn we ook nog allebei vrijgesteld van de sollicitatieplicht. Daar ben ik ook heel opgelucht over. Dat is namelijk een behoorlijk zware verplichting en daar zag ik enorm tegen op. Ook hoeven we allebei niet voor een herkeuring te gaan tenzij we door het UWV opgeroepen worden natuurlijk. Ook dat was een groot punt van zorg. Echt, mooier kon het eigenlijk allemaal niet gaan.

Nu is het wachten op de volgende stap. Er wordt een WSNP bewindvoerder benoemd en die gaat bellen voor een afspraak. Dan komt hij of zij naar mijn huis en gaat alle ruimten bekijken of daar iets staat wat van waarde is. Dat moet dan verkocht worden. Kunnen ze hier lang kijken 😉 Het enige kostbare hier is eigenlijk mijn laptop. Maar ik neem zo maar aan dat ik die mag houden. Dat is mijn lijntje naar de buitenwereld. Maar goed, dat zie ik allemaal wel als die nieuwe bewindvoerder zich meldt. De zorgen zijn nog niet voorbij maar ik probeer positief te denken en er van uit te gaan dat we een hele aardige, begripvolle bewindvoerder krijgen die zijn/haar werk prima doet. Dromen kun je tenslotte altijd 😉