Maastrichts Mooiste 2014

I DID IT!

mm14-2961_400x600

 

Als Maastrichtse die hardloopt kun je eigenlijk niet om Maastrichts Mooiste heen. Het is een hardloopwedstrijd die heel veel deelnemers (7500) en publiek trekt en waarvan weken van te voren al overal de reclames hangen.

Vorig jaar wilde ik al meedoen. Ik had me ook al ingeschreven maar toen brak ik mijn elleboog. Door de lange herstelperiode kon ik niet genoeg trainen en heb ik helaas niet kunnen meedoen.

Dit jaar was het weer bijna niet gelukt. Ik heb al anderhalf jaar een liesblessure en in september 2013 voor het laatst getraind met hardlopen. Omdat het weer allemaal zo’n zeer deed heb ik toen besloten om niet meer te hardlopen maar alleen nog te wandelen. Dat heb ik wel heel veel gedaan en op die manier heb ik toch wat conditie opgebouwd. Met wandelen doet mijn lies ook pijn maar dat is te doen. Hardlopen zorgt voor heftige pijn dus dat laat je dan wel.

Maar nu was het 15 juni en moest ik besluiten wat ik ging doen. Hardlopen of niet? Ongetraind en met een liesblessure?  De frustratie  over vorig jaar zat me nog hoog dus ik besloot om gewoon te gaan en te zien hoe het zou uitpakken. Zaterdags al mijn startnummer en het bestelde shirt gehaald, vroeg naar bed gegaan en zondags stond ik veel te vroeg aan de start. Toch wat zenuwachtig tussen al die honderden mensen. Mijn afstand was 5 km en die startte om 10 uur samen met de 10 km. Iedereen had een vakletter op z’n startnummer staan zodat de enorme massa mensen een beetje verdeeld was. Na een opwarmertje van wat dames op een podium was het dan eindelijk zover. Het startschot heb ik helemaal niet gehoord, iedereen begon ineens te bewegen dus ik liep maar mee 😉 Het was zo druk dat je helemaal niet kon rennen maar al gauw verspreidde zich de massa wat en kreeg ik wat ruimte. Om mij heen ging iedereen veel sneller dus ik begon mijn mantra in mijn hoofd af te draaien: eigen tempo, niet te hard, eigen tempo, eigen tempo. Ik heb namelijk nogal de neiging om zo hard van stapel te gaan dat ik mezelf opblaas en niet meer vooruit kom. Maar het ging goed. Ik negeerde alle andere mensen en liep eigenlijk best lekker mijn eigen ding te doen 😉 Enige wat vervelend was dat op de smallere stukken mensen aan alle kanten langs me heen probeerden te wringen en duwen. Ik liep zoveel mogelijk aan de kant maar ben toch een paar keer weggeduwd. Snap best dat iemand een snelle tijd wil neerzetten maar het moet wel leuk blijven. Een paar keer heb ik een stukje gewandeld om even op adem te komen en de pijn in mijn lies wat te laten zakken maar met iets meer dan 7 km per uur ben ik niet ontevreden.

Uiteindelijk ben ik gefinisht met nog 12 mensen achter mij. Dus nog niet eens de langzaamste 😉 Ik heb de 5 km in 00:41:44 minuten gelopen dus dat laat volop ruimte voor verbetering 😉  De snelste man op de 5 km deed het in 00:15:44, de snelste vrouw in 00:17:32 en in mijn categorie (vrouw 45/55) was de snelste 00:19:56. De snelste in mijn categorie deed het dus in de helft van mijn  tijd. Die had dus al haar koffie op toen ik binnen kwam 😉 Nu maar hopen dat ik tegen juni volgend jaar van mijn blessure af ben en heb kunnen trainen want met  een tijd van 30 minuten zou ik al heel blij zijn.

Bij de finish kregen we een medaille, fruit, water en vlaai. Echt heel goed verzorgd, ook onderweg. En toen snel naar huis, eten en douchen want ‘s middags zou mijn nichtje lopen en die moest ik natuurlijk aanmoedigen 🙂

Medaille Maastrichts Mooiste 2014