Mountainbiken en vallen

Ik ging dus mountainbiken vanwege een liesblessure, opgelopen bij het hardlopen. De tweede keer, 5 maart 2013 gingen we de Ambyer Hei op, lekker crossen door het bos. Daar ligt een heuveltjes waar ik tegen op wilde fietsen. De eerste paar keren ging dat met een flinke aanloop redelijk. Ik haalde het steeds niet maar als ik stil viel kon ik op mijn been steunen. De derde keer ging het niet zo goed. Heuvel op viel ik weer stil en kon me niet opvangen. Ik viel naar links en kwam vol op mijn arm terecht. Dat deed echt heel erg pijn. Ik geloof dat ik wel 10x “fuck, dat deed pijn” heb gezegd. Nadat de ergste pijn gezakt was moest ik toch verder fietsen. We zaten midden op de hei en het was nog een heel eind naar huis. Maar fietsen ging niet echt, ik kon niet steunen op die arm en elk bobbeltje en kuiltje in de weg deed zeer. Nu ben ik best een watje maar dit was wel heel erg. Ik kon nog niet eens huilen van de pijn zo erg deed het zeer. Ik was alleen maar aan het proberen om uit dat bos te komen met zo min mogelijk pijn en brokken. Na een hele lange tocht was ik er eindelijk. Geloof niet dat ik ooit zo opgelucht ben geweest dat ik van die fiets kon afstappen.

Thuis gekomen trok ik m’n vieze kleren uit en inspecteerde mijn arm. Op mijn elleboog zat een klein schaafwondje. Het bloedde niet eens. Verder had ik nergens blauwe plekken of zo. Ook mijn kleren waren niet kapot. Het was echt een val van niks geweest van geringe hoogte maar wat deed dat zeer. De rest van de dag heb ik die arm niet kunnen gebruiken en stil tegen me aan gehouden. Gelukkig hebben de kinderen goed geholpen  want met één arm viel het allemaal niet mee.

De dag erna werd ik wakker van de pijn. De arm was dik en ik zag gewoon scheel van de pijn. Het was nog erger dan gisteren en ik bedacht dat ik er misschien toch maar eens mee naar de huisarts moest gaan. Ik ben niet iemand die snel naar een arts gaat maar nu was het wel nodig. Vervoer geregeld want fietsen ging echt niet en een uur later kon ik bij de huisarts terecht. Die vond het maar erg dik en ze dacht dat het gebroken was. Dát had ik nou weer niet verwacht 🙁 Ik moest naar het ziekenhuis om een foto te laten maken.  Gelukkig had mijn chauffeur tijd en reden we meteen door. Drie foto’s in hele pijnlijke houdingen waren nodig maar toen kwam de uitslag: gebroken.

Dat had ik toch niet verwacht 🙁 Wie breekt er nou iets met zo’n lullige val?

We moesten door naar de EHBO, daar zouden ze verder kijken wat er gedaan moest worden. Ik kreeg een drukverband om mijn arm vanwege de zwelling en een mitella. Tegen de pijn moest ik paracetamol en ibuprofen nemen en verder moest die arm rust hebben. Met een afspraak voor controle voor 8 dagen later kon ik weer naar huis.

Wat is dat lastig, alles met één arm doen. Je kunt jezelf heel lastig aankleden, je kunt geen BH vast- of losmaken, geen veters strikken. Douchen is heel lastig, al heb ik daar een heel handige hoes voor gekregen. Alles gaat een stuk langzamer, pijnlijker en moeizamer. Die hele week heb ik elke dag 2 dutjes gedaan omdat ik steeds zo moe was van de pijn en de extra moeite die alles koste. Ik slikte een hoop paracetamol en ibuprofen om de dag maar een beetje door te komen maar daar werd ik best duf van en dan deed ik nog maar een extra dutje 😉

Wat ook heel vervelend was dat ik nu niet met mijn moeder steeds naar het ziekenhuis kon. Ze moet geregeld voor onderzoeken en behandelingen gaan en dan moet er steeds iemand mee. Tot nu toe deed ik dat steeds maar ik kon niet fietsen of autorijden dus dat lukte niet meer. Gelukkig heeft mijn zusje dat opgevangen 🙂

Na een paar dagen zat het drukverband zo los dat het er bijna van af viel. Kun je je voorstellen hoe gezwollen die arm was. Ik heb gebeld met de poli wat ik daar nu mee moest en we konden zelf de arm opnieuw verbinden. Dus een vrijwilliger gestrikt en de boel opnieuw vastgezet.

Na 8 dagen ging ik op controle. Het drukverband werd er door een verpleegkundige afgeknipt en toen kwam er  een kauwgomkauwende arts die eens aan mijn arm voelde en hem bekeek. Ook de foto’s werden nog eens bekeken. Hij zag geen breuk, hooguit een scheurtje. Dat maakte voor de behandeling verder niks uit. Die was verder hetzelfde. Geen drukverband meer, geen mitella, zoveel mogelijk gebruiken, niet belasten en bepaalde bewegingen zoals wringen en draaien niet maken. Over 4 weken terug voor controle en toen waren we klaar.  Geen breuk dus maar een scheurtje. Beetje raar wel dat ze dat op de Röntgen zo uitdrukkelijk wel gezegd hadden. Mijn arm voelde heel raar nu er geen verband of mitella meer om zat. Gelukkig was nu wel mijn hand weer in orde. De hele week had ik een dikke hand gehad die vervelend aanvoelde.

Omdat ik een GBP heb gehad heb ik een verhoogd risico op osteoporose. Nu ik mijn elleboog gebroken/gescheurd had met zo’n onbenullige val vroeg ik me af of dat niet een teken is dat zich osteoporose aan het ontwikkelen is. Dus heb ik de internist gebeld waar ik onder controle ben voor de GBP. Zij zei dat er niks aan de hand was met mijn elleboog, dat de kauwgumkauwende arts er nog eens naar gekeken had en nu ook geen scheurtje kon vinden. Ook zag het bot er goed uit, niet osteoporotisch. Ik kreeg geen Dexa scan want daar was geen reden voor. Mijn argumenten dat er nog meer risicofactoren waren zoals mijn zeer lage calcium inname en vitamine D tekort deden er niet zo veel toe. Ik moest mijn calciumtabletten blijven nemen en gewoon volgend jaar weer op controle komen.

Ik moet wel zeggen dat ik de diagnosestelling in het azM héél apart vind. Ik ben nu in 3 weken tijd van een breuk naar een scheurtje naar niks gegaan. Ondertussen weet ik dat het voor de behandeling en het herstel niet uitmaakt wat het precies is geweest maar ik wil gewoon graag weten wat ik heb. Niks dus 😉 Wat ik dan alleen niet snap is waarom het dan nog zo’n pijn doet en waarom ik mijn arm nog steeds niet helemaal kan buigen en strekken en waarom ik niet zoveel kracht heb in die arm?

Vandaag moest ik weer op controle bij de poli chirurgie. Mijn val is nu 5 weken geleden en ik heb nog steeds veel pijn. Vooral als ik veel in huis probeer te doen moet ik het behoorlijk bezuren. De arm helemaal strekken lukt niet en buigen wil ook niet tot boven aan. Ik kan nu een leeg glas dragen met die kant maar een vol gaat niet. Het doet pijn en ik hou het ook niet. Na heel lang wachten bij de poli was ik eindelijk aan de beurt. Ik werd geroepen door een jonge arts in opleiding die ik niet kende. Het was in ieder geval niet de kauwgumkauwende arts van de vorige keer 😉 Hij wilde de arm zien en mat op tot hoe ver ik hem kon strekken en buigen. Die artsen willen altijd net iets verder dan wat kan, dus de zweetdruppels stonden op m’n hoofd na het onderzoek. Ik vertelde hem dat ik van breuk naar scheurtje naar niks ben gegaan. Hij keek nog eens naar de foto’s en vond het toch een duidelijke breuk. Ook wist hij te vertellen dat ik hier nog wel een tijdje mee bezig zou zijn én dat ik de arm nooit meer helemaal zou kunnen buigen of strekken. Dat zou maar een paar procent zijn maar toch. Ik vind het best schokkende dat ik aan zo’n onnozele val iets blijvends overhou en dat ik er zo lang mee aan het sukkelen ben. Ook heb ik de jonge arts verteld van mijn zorg over eventuele osteoporose. Hij zei dat iedereen deze breuk had kunnen krijgen. Het bot in de bovenarm is met kracht tegen de kop van het radiusbot aan gekomen en dat brak daardoor. Het is geen typische osteoporosebreuk. Ik vroeg ook of je op deze foto kon zien of een bot osteoporotisch was zoals de internist had beweerd. Dat kon niet volgens hem. Dat kon alleen met een Dexa scan bepaald worden. Ik had al niet het gevoel serieus genomen te worden door de internist maar nu al helemaal 🙁 Ik hoef niet terug te komen op controle. Fysiotherapie zou niet veel verschil maken maar kon ik doen als ik wilde. Ik denk dat ik dat wel doe. Dan heb ik er in ieder geval alles aan gedaan om die arm weer zo goed mogelijk te krijgen. En toen kon ik weer naar huis. Met een breuk dus en een arm die krom blijft staan 🙁