Onverwacht gebaar

Omdat mijn ratten met hun scherpe nageltjes mijn hele hals kapot trekken was ik bij de C&A op zoek naar een coltrui. Bij de afgeprijsde spullen lag er eentje voor 5 euro. Blij toog ik naar de kassa om af te rekenen. Ik was tussen het kleingeld aan het rommelen om het juiste bedrag te vinden toen de cassiere ineens haar hand op mijn arm legde en zei: Gaat het wel goed met u? U ziet er zo verdrietig uit. Ik kon niks meer zeggen, mijn keel zat meteen dicht. De ellende met verdriet is dat het zo dicht aan het oppervlak zit. Je ziet het niet maar het kan elk moment weer tevoorschijn komen. Uiteindelijk kon ik toch er uit knijpen dat het inderdaad niet goed ging en ze wreef weer over mijn arm en zei dat ik beter voor mezelf moest zorgen en meer moest slapen. Druk tranen wegknipperend heb ik haar bedankt en ben ik met mijn tasje weggelopen. Best van de kaart en ik had echt even nodig om weer rustig te worden. Ik kom er nog steeds niet over uit dat iemand zoiets liefs zegt tegen een onbekende maar ook dat mijn verdriet blijkbaar zo duidelijk zichtbaar is, als je goed kijkt tenminste. Denk dat ik echt meer make-up moet gaan gebruiken 😉 Heel frappant vond ik wat ze zei over meer slapen. Dat is namelijk een echt aandachtspunt voor mij. Ik ga veel te laat naar bed en moet op schooldagen om 6 uur op zodat de kinderen rustig hun dag kunnen beginnen en op tijd weg kunnen. Elke keer neem ik me voor om op z’n laatst om 22 uur in bed te liggen en elke keer blijf ik weer voor die laptop hangen. Maar dit was wel een eye opener. Als ik gelovig was zou ik er nu van overtuigd zijn dat ik een engel getroffen had die me wilde troosten en helpen. En dan te bedenken dat ik eigenlijk liefst niet de deur uitga. Ga ik eens, gebeurt zoiets 🙂 Het was hoe dan ook, wonderlijk.