Zorgen om mijn moeder 8-11-12 tot en met 18-11-2012

Update 8-11-2012

Vanmiddag zijn we naar de poli geweest. Eerst hadden we een gesprek met de oncoloog, dr Hoeben. Een Belgische vrouw die heel aardig was en heel kundig overkwam. Ze nam uitgebreid de tijd, legde alles heel goed uit en beantwoorde al onze vragen.

Er zit geen tumor in de nier. Er is gezegd dat daar de haard zou kunnen zitten omdat er iets met de urineleider was. De urineleider is gestremd en mijn moeder krijgt daar een stent in. Het is namelijk belangrijk dat beide nieren het zo goed mogelijk blijven doen. Het plaatsen van de stent is een kleine ingreep maar met een roesje en ze moet ze een nachtje in het ziekenhuis blijven.

In de long zit een kleine tumor maar die kan niet zo veel kwaad en daar zou ze ook geen last van moeten krijgen. De lymfklieren zijn ook aangetast maar ook die zijn niet zo belangrijk.

In de hersenen zit een grotere en 9 kleinere tumoren. Die kunnen epileptische aanvallen veroorzaken maar daarvoor krijgt mijn moeder medicijnen. Om deze tumoren kleiner te maken stelde de arts bestraling voor gevolgd door een chemokuur. De bestraling is alleen voor het hoofd omdat de chemotherapie daar niet goed werkt. De chemo is voor de uitzaaiingen in de rest van het lichaam, ook met het doel die kleiner te maken. Dat is altijd beter. Deze behandelingen genezen niet natuurlijk maar zullen haar leven verlengen.  In principe zou ze van de bestralingen niet heel veel last moeten hebben maar ze zal wel kaal worden.

We hebben natuurlijk gevraagd hoe lang ze nog heeft. De neuroloog had het over geen jaren maar we wisten niet of we in weken of in maanden moesten denken. Deze arts zei dat we rustig van maanden kunnen uitgaan, misschien zelfs een jaar of iets langer. Dat klonk heel positief en daar doen we het voor 🙂

We hebben ook gevraagd waar nu die haard zit. Dat weten ze dus nog steeds niet. Ze dachten de nier maar die was het niet en de mammografie was negatief. Toch denkt de arts dat de haard in de borst zit. Mijn moeder heeft intussen hiervoor bloed laten prikken omdat ze dan naar een bepaalde marker kunnen zoeken en ze krijgt nog een MRI van de borst. Op een MRI kun je veel beter dan op een mammografie zien of er niet toch ergens een tumor zit. Het is waarschijnlijk maar een hele kleine maar wel eentje die zich dus uitzaait. Ergens is het vreemd dat de haard zo klein is en de uitzaaiingen zo groot en veel. Maar de arts zei dat dat wel vaker voorkwam.

Mijn moeder wilde graag naar haar zus die aan het overwinteren is in Portugal. Dat vond de arts geen goed idee. Het was heel belangrijk dat ze zo snel mogelijk met de behandeling zou beginnen. Daar zit wat in dus Portugal wordt even uitgesteld 🙂

Daarna zijn we naar de radioloog geweest. Zij heeft een enorme vragenlijst doorgewerkt en een lichamelijk onderzoek gedaan om te kijken of mijn moeder de bestralingen kan doorstaan. Dat kan en de radioloog heeft uitgelegd dat mijn moeder 10 bestralingen gaat krijgen. Elke dag eentje en in het weekend niet dus twee weken. Mijn  moeder krijgt komende week een CT scan en een speciaal masker aangemeten wat nodig is voor de bestraling. Die moet namelijk elke keer op precies de goede plekken gegeven worden. Met de CT scan bepalen ze die plekken en die markeren ze dan op het masker.  De radioloog legde ook uit dat de stralingsdosis elke keer maar heel weinig en gericht is. Dat geeft weinig schade aan de gezonde cellen en weinig bijwerkingen. Laten we hopen dat mijn moeder inderdaad nergens last van heeft.

Verder is er nog geregeld dat er een aanvraag gedaan wordt voor een hulp in de huishouding en taxivervoer op de dagen dat ze bestraald moet worden. Mijn moeder mag niet meer rijden vanwege de medicijnen en mijn vader kan dat ook niet meer echt.

Daarna zijn we nog gaan bloedprikken en toen hadden we er een hele lange middag opzitten. Maar we zijn wel positiever gestemd nu en we gaan voor nog een jaar 🙂

Update 12-11-2012

Mijn moeder krijgt taxivervoer. Als je patient bent bij de Maastrokliniek kun je dat aanvragen. Heel handig want zij mag niet meer autorijden met de medicijnen die ze nu krijgt. Helaas was vandaag de taxi te vroeg en ik te laat en was ze al weg. Mijn zusje bracht me en zette me meteen bij de Maastro kliniek af. Opgelost 🙂 Mijn moeder en ik kwamen bijna gelijktijdig aan en ze mocht meteen mee met een dame van de receptie. Ze wilde de gegevens van mijn moeder controleren en aanvullen en een foto maken. Voor de patientidentificatie. Altijd wel een veilig gevoel.

Vandaag stond er een gesprek met een assistente op het programma. Zij gaf vertelde van alles over de bestralingen die volgende week beginnen. Ook nu weer een bijzonder vriendelijke en behulpzaam persoon. Volgens mij zoeken ze die er op uit bij de Maastro en in het azM. Heel aangenaam 🙂

Daarna moest het masker gemaakt worden. Als het hoofd bestraald wordt, maken ze van kunststof een masker wat heel precies aansluit. Op dat masker worden lijnen getekend zodat de radioloog referentiepunten heeft tijdens de bestraling. Het is tenslotte wel handig om precies de juiste plekken te bestralen 😉 Dat masker maken is wel grappig. Mijn moeder moest op een tafel gaan liggen die er best oncomfortabel uitzag. Een plaat dun plastic met klemmen aan de zijkant werd in een bak met water van 66 graden gelegd. Toen de kunststof zacht was werd de plaat afgedroogd en op mijn moeder’s gezicht gelegd. Met de klemmen werd het masker vastgemaakt aan de tafel en toen moest mijn moeder 10 minuten zo liggen tot de kunststof uitgehard was. Toen mocht ze eindelijk los en had ze een mooie afdruk van haar gezicht 😉

Met dat masker gingen we naar de CT scan. Daar werd ze weer met masker en al vastgelegd en werden de lijnen afgetekend. Daarna werd er een CT scan gemaakt. Voor de bestralingen volgende week kijken ze dan precies waar alle tumoren zitten en waar ze precies moeten richten. Na de CT scan waren we gelukkig klaar en ben ik de taxi gaan waarschuwen. Een paar minuten later werden we heel luxe in een sjieke Mercedes naar huis gereden 😉

Update 13-11-2012

Er is iets met de nier en de urineleider van mijn moeder aan de hand. Er zijn al verschillende onderzoeken gedaan en we weten intussen dat er geen tumor in de nier zit, dat de nier zwakker werkt en dat de urineleider gestuwd is. Vanmiddag om 13 uur werd mijn moeder bij de uroloog verwacht om te kijken wat we daarmee moeten. Na de bestralingen krijgt ze nog chemotherapie en daarvoor hebben de artsen graag twee goedwerkende nieren zodat alle afvalstoffen zo goed mogelijk afgevoerd worden.

De uroloog was ook weer een Belg.  In de Maastro en het azM werken ontzettend veel Belgen. Het is ook maar een klein stukje tot aan de grens hier. Hele aardige en betrokken arts die goed uitlegde wat er aan de hand was. Er was al eerder gesproken over het zetten van een stent. Dat is een soort buisje wat de urineleider open moet houden. Omdat mijn moeder heel vaak blaasontstekingen heeft gehad was de uroloog een beetje huiverig om die stent te zetten. Met een beetje pech zou ze aan die ingreep een infectie en mogelijk een nierbekkenontsteking overhouden. En dat moeten we nu natuurlijk niet hebben. Ook zei de arts dat het nog steeds niet helemaal duidelijk was wat er nou precies met die nier en de urineleider aan de hand was. Daarom wilde hij graag een onderzoek doen waarbij hij met een slangetje contrastvloeistof in de blaas en urinewegen zou spuiten. Dan werden er foto’s gemaakt en daarmee zou hij dan beter kunnen zien wat daar precies aan de hand was.

Dat onderzoek zou later een keer afgesproken kunnen worden maar het zou ook nu meteen kunnen. In verband met het risico op een infectie moest ze dan eerst een antibioticapil slikken die dan een half uur moest inwerken. Mijn moeder was een beetje huiverig er voor maar zag wel in dat die nier belangrijk is en dat dit onderzoek nodig was. Dus gingen we in het cafetaria wat drinken zodat die pil de kans kreeg om in het bloed opgenomen te worden.

Tegen half drie mocht mijn moeder weer naar binnen bij de uroloog en ik bleef uiteraard in de wachtkamer zitten. Een gesprek met een arts á la maar bij een onderzoek van haar onderkant hoef ik niet bij te zijn 😉  Gelukkig had ik een stapel tijdschriften en mijn mobiel want het duurde allemaal lang. Ineens hoorde we iemand vanuit de behandelkamers keihard auw auw roepen. Zeker 5 keer achter elkaar. Het was een hele jonge stem dus niet mijn moeder gelukkig maar de sfeer in de wachtkamer werd er niet beter op 😉 Daar zaten natuurlijk allemaal mensen die nog moesten. Net toen ik wilde twitteren dat ik een houten kont begon te krijgen kwam de arts naar buiten en wenkte mij. Hij zei dat het onderzoek niet zo goed was gegaan en dat mijn moeder veel pijn had. Dat was een understatement. Mijn moeder kroop zo ongeveer over de grond van de ellende. Dat was echt heel erg om te zien. De arts vertelde dat het hele gebied al gevoelig was vanaf het begin maar dat het mis ging toen hij de contrastvloeistof naar binnen spoot. Dat waren maar enkel milliliters geweest maar genoeg om enorme pijn te veroorzaken. Waarschijnlijk was dat iets van de nier want mijn moeder heeft vaker onderzoeken gehad met contrastvloeistof en daar zijn nooit problemen mee geweest. De arts had mijn moeder al een paracetamol gegeven en later kreeg ze nog een injectie met diclofenac maar ze bleef die verschrikkelijke pijn houden. Ze heeft echt alle hoeken van dat kamertje gezien. Liggen ging niet, staan en zitten ook niet. Een beetje voorover hangen en op de wc zitten ging nog het beste. En ze was beroerd, ze heeft enorm gespuugd. Ze had dikke zweetdruppels op het hoofd staan en ze was maar bezig dat ze zich zo ellendig voelde . Zo naar om te zien en niks te kunnen doen.

De arts had al aangekondigd dat als het niet snel beter ging, hij haar wilde laten opnemen. Hij vond het niet verantwoord om haar met die pijn  naar huis te sturen en daar was ik het alleen maar mee eens. De arts kwam steeds weer kijken, net als de verpleegkundige maar het ging niet beter. Ondertussen zaten we daar dus al lang. Mijn moeder heeft diabetes en omdat ze bang was om misselijk te worden had ze niks meer gegeten. Dus de angst voor een hypo kwam er ook nog bij. Ik had al een flesje Fanta gehaald maar ze kon niet veel drinken omdat ze zo misselijk was. Tegen half vijf kwam de uroloog vertellen dat hij een opname geregeld had en dat ze mijn moeder zo kwamen halen. Dat duurde ook nog even en toen het bed er was, ging dat nogal lastig. Mijn moeder kon niet meer liggen. Ze had zo’n last van die nieren, die stralen uit naar de rug dus daar kon ze niet op liggen. Half zittend is ze naar beneden gereden naar een vierpersoonskamer. Dat is echt antiek en heel patiënt onvriendelijk, vind ik. Gelukkig lag er maar een oudere man. Die kreeg trouwens  meteen bezoek van een arts die er over begon dat de man geklaagd had over dat hij  niet naar de wc kon. Wat ik zeg, bijzonder patiënt onvriendelijk. Zoiets is niet fijn voor de patiënt en ook niet voor de andere mensen op de kamer.

Mijn moeder werd geïnstalleerd en toen alles enigszins in orde was ben ik naar haar huis gereden. Ze had natuurlijk geen spullen bij zich en mijn vader wist nog van niks. Die had eerder al gebeld of we nog daar waren. Ik had maar gezegd dat het uitgelopen was want ik wilde hem niet ongerust maken. Mijn vader is 76, beetje doof, beetje slechtziend, mankeert van alles en geestelijk is het ook niet meer altijd even top. Dus dan kun je hem beter persoonlijk zoiets vertellen dan door de telefoon. Ik heb de spullen van mijn moeder bij elkaar gezocht en ben toen weer terug  gegaan naar het ziekenhuis. Daar had mijn moeder intussen al te horen gekregen dat het twijfelachtig is dat ze morgen naar huis mag. De zaalarts wilde dat de pijn helemaal over was en dat het weer helemaal goed ging. Net toen ik aan kwam was kreeg mijn moeder een infuus aangelegd. Dat was om de nieren goed door te spoelen. Eten had ze ook al gehad en ze hadden al bloed geprikt voor die suiker. Ze had nog steeds pijn maar gelukkig niet meer zo heftig als ‘s middags. Maar liggen kon ze nog steeds niet en ze was zo moe. Haar zus kwam ook net aan en later kwam mijn zusje en haar dochter ook nog. Toen ben ik naar huis gegaan. Ik heb friet gehaald voor de kinderen want die hadden ook nog niks gegeten en om iets na achten was ik thuis. Net zo gaar als de frikandel die ik ging eten 😉

Update 14-11-2012

Vanochtend heb ik meteen met mijn moeder gebeld hoe de nacht was gegaan. Ze had nog veel pijn gehad en uiteindelijk een morfinespuitje gekregen. Daarna had ze gelukkig een beetje geslapen. Ze klonk beroerd en moe. Ik sprak af dat ik later zou komen met spullen als ze nog langer zou moeten blijven.

Daarna kwam mijn administratiemevrouw en konden we een beginnetje maken met een enorme achterstallig berg papierwerk. Dat ging goed tot mijn zusje appte dat mijn vader een beetje in de stress zat. Hij had met mijn moeder gebeld en ze klonk zo beroerd. Hij wilde er graag naar toe. Dus heb ik de administratiemevrouw maar naar huis gestuurd en meteen voor dinsdag afgesproken want ik loop echt verschrikkelijk achter. Daarna ben ik naar mijn vader toe gegaan. Daar heb ik de spullen voor mijn moeder maar alvast bij elkaar gezocht voor het geval ze nog daar moest blijven. Om te kijken of ik niks vergeten was heb ik haar gebeld. Ze klonk inderdaad beroerd maar had wel goed nieuws. Als haar bloed verder in orde was mocht ze naar huis. Ze wilde niet dat mijn vader kwam en ze zou bellen als ze wat wist. Dus ben ik maar weer naar huis gekomen en om een uur of drie belde ze dat ze naar huis mocht.  Ze kon alleen niet zo ver lopen en of ik een rolstoel kon meenemen. Ik was al aan het grappen dat ik met haar zou gaan rondscheuren maar toen ze eenmaal zat was dat ding niet vooruit te krijgen. Ik had zweetdruppels op m’n voorhoofd staan tegen de tijd dat we bij de uitgang waren. Had ik wel m’n workout gehad voor vandaag  😉 Thuis heeft mijn moeder zich meteen op de bank geïnstalleerd. Ze was erg moe en had nog wel wat pijn. Dat samen met de schrik en alle emotie heeft haar toch wel een behoorlijke dreun gegeven. Ik ben weer naar huis gegaan en om later teruggereden met chinees. Daar had ze zin in. Wat was ik blij met de auto van mijn zusje vandaag, als ik dat allemaal met m’n fietsje had moeten doen 🙁

De uroloog was gisteren nog een keer of drie geweest, vertelde mijn moeder. De eerste keer kwam hij een beetje voorzichtig binnen, of ze hem nog wel wilde zien 😉 Hij was zelf ook behoorlijk geschrokken van hoe dit allemaal ging. Dit had hij nog nooit meegemaakt. Hij weet nog steeds niet wat er nou met de urineleider en de nier aan de hand is maar laat het zo. Twee goede nieren waren fijn i.v.m. de chemotherapie maar het is niet anders. Mochten er problemen op dat gebied komen zien we dan wel verder, zei de arts.

De MRI die voor vandaag gepland stond is afgezegd en verplaatst naar zondag. Maandag beginnen de bestralingen. Mijn moeder krijgt er 10. Elke werkdag eentje voor 2 weken met elke week een gesprek met de arts over hoe het gaat.

Update 15-11-2012

Vanmorgen appte mijn zusje. Mijn broertje had gebeld met mijn moeder en maakte zich zorgen omdat ze zo beroerd klonk. Mijn zusje had geprobeerd te bellen naar mijn ouders maar daar nam niemand op. Dus is ze er naar toe gereden en er was niks ernstigs maar mijn moeder voelde zich helemaal niet goed. Ze had veel pijn, meer dan gisteren ondanks de paracetamol. Mijn zusje belde met de huisarts en die schreef nog diclofenac  voor.

Ik was er om een uur of twaalf en ik schrok. Mijn moeder was er echt een stuk slechter aan toe als gisteren terwijl ze eigenlijk beter had moeten zijn. Maar ze was nog niet zo lang bezig met de Diclofenac dus die moest even de kans krijgen. Mijn zusje en ik gingen naar Valkenburg en mijn vader en een kennis waren bij haar.

Toen we terug kwamen was mijn moeder nog slechter. Ze had veel pijn, was wat suf en gewoon niet haarzelf. Mijn zusje ging weer met de huisarts bellen want we wilden dat die langs kwam want we vertrouwden het niet. Om twintig voor vier kwam de huisarts al, onverwacht snel. Hij heeft mijn moeder onderzocht en ze heeft het hele verhaal verteld met af en toe wat aanvullingen van mij.  Hij vond dat ze er niet goed bij lag en dat haar buik te gevoelig was. Ze ademde hoog en niet door en was duidelijk ziek. Hij vond het verontrustend dat het vandaag slechter ging als gisteren en stelde voor dat ze weer opgenomen zou worden. Dat vond zij zelf een goed idee en wij al helemaal.

Jammer genoeg was dat niet zo snel geregeld. De huisarts is meer dan een half uur aan de telefoon geweest om een opname te regelen maar uiteindelijk is het gelukt. Hij heeft ook een ambulance geregeld en ging daarna. De ambulance kwam wat later wat ons de kans gaf haar spullen bij elkaar te pakken. Mijn zusje is meegegaan naar het ziekenhuis en ik ben naar huis gegaan. De eerste keer koken deze week, alle andere dagen is het bij friet, chinees of een boterham gebleven 🙁

Mijn zusje heeft uit het ziekenhuis geappt: bloedwaarden geven flinke infectie aan. Nu op de echo niks te zien in de nieren, er wordt nu een foto van de longen gemaakt. Ze krijgt een infuus met vocht en antibiotica. Morgen krijgt ze een CT scan van de nieren en urinewegen. Heeft nog steeds pijn ondanks spuit. Ze krijgt nu slaapmedicatie en pijnstillers.

Ik ga er vandaag niet meer heen. Ik ben zo moe. Morgenvroeg krijg ik bezoek en daarna ga ik wel.

Update 16-11-2012

Vanmorgen heb ik mijn moeder gebeld. Ze klonk al beter, frisser 🙂 Ze had van gisteravond tot half negen geslapen en had wel nog veel pijn maar voelde zich wat beter. Gelukkig. De arts denkt aan een nierbekkenontsteking en mogelijk een lekkage van de urineleider door de ingreep van dinsdag. Straks krijgt ze een CT scan en dan hebben we hopelijk meer duidelijkheid.

Mijn broertje komt terug uit Cambodja. Uiteraard is hij liever bij zijn zoon en vriendin maar er moeten hier dingen geregeld worden en nu kan hij zijn moeder nog zien zoals ze altijd was. En we weten gewoon niet hoe snel alles gaat. Misschien hebben we nog een jaar maar het kan ook (veel) minder zijn. Zeker met die grapjes zoals het deze week gaat.

Update 17-11-2012

Ik ben gisteravond naar het ziekenhuis geweest. Het gaat gelukkig al wat beter met mijn moeder. We weten nu wel wat er aan de hand is. Bij het kijkonderzoek dinsdag, wilde de uroloog met een slangetje via de urinebuis in de blaas en urineleiders kijken. Aan het begin van de urineleider heeft iets gezeten, misschien een gezwelletje, waar hij doorheen heeft geprikt. Hierdoor heeft mijn moeder een gaatje in de urineleider waardoor er urine in de buikholte loopt. Ze plast nu heel weinig en de urine is donkerbruin van het bloed. De urine in de buikholte wordt door het lichaam afgebroken en het gaatje moet vanzelf helen. Mijn moeder kreeg in eerste instantie antibiotica via het infuus, nu krijgt ze die als pillen. Het infuus heeft ze wel nog steeds. Nu de ontsteking aangepakt wordt voelt ze zich gelukkig ook wat beter maar ze heeft een gevoel of er een waterzak onder in haar buik zit. Kan kloppen 😉 Als ze zit of ligt gaat het goed maar het gaan zitten of liggen is pijnlijk. Maar dat zal wel vanzelf over gaan in de komende dagen.

Mijn moeder heeft veel verteld over vroeger. Was echt een trip down Memorylane 😉 Ze heeft hele mooie herinneringen aan een vakantie met haar zus in Portugal. Die herinnering heeft ze opgeroepen toen ze in de CT scanner lag gisteren. Die vind ze eng dus dan kun je wel een mooie herinnering gebruiken. Gelukkig is die scan probleemloos verlopen, ook met dank aan de Xanax.

Komende week komt mijn schoonzusje met neefje Wesley op bezoek. Wesley is het kind van mijn broer en heeft zijn eerste jaren en daarna ook nog perioden daar in huis gewoond. Die twee hebben een enorme band dus het is fijn dat Wesley zijn oma nog een keer kan zien nu ze nog gewoon hetzelfde uitziet. Als de bestralingen starten kan dat snel veranderen tenslotte. Wesley zit in een instelling in Noord-Limburg dus die kan niet elke week even langskomen.

Mijn moeder heeft 4 zussen en een daarvan ziet en spreekt ze maar zelden. Toen ik gisteravond daar was belde die zus net op. Dat vond ze wel fijn. Het begin is er en ik hoop voor haar dat ze elkaar nog een keer in IRL kunnen zien.  Wat er ook gebeurt is, het zijn toch zussen en niemand weet hoe lang mijn moeder nog heeft.

Update 18-11-2012

Mijn moeder zou woensdag een MRI krijgen van de borst om te kijken of daar de primaire tumor zit. Ze heeft een mammografie en een echo gehad maar daarop was niks te zien. Als er inderdaad een tumor zit dan is die dus heel klein. Klein maar groot genoeg om zich uit te zaaien. Doordat mijn moeder nog zo ziek was ging de geplande MRI niet door en werd die naar vandaag verschoven. Toen had ze nog veel pijn en ze is door een eerdere nare ervaring bang voor de MRI. Toen zat ze namelijk klem en is ze vervelend behandeld door het personeel. Om de zenuwen wat te bedwingen heeft ze Xanax voorgeschreven gekregen maar die deed bij de CT ook niet veel.

Om half tien was ik in het ziekenhuis en om 10 uur werden we door een verpleegkundige opgehaald om naar de MRI afdeling gebracht te worden. Mijn moeder heeft nadat ze donderdag weer opgenomen is, een infuus gekregen om de nieren door te spoelen. Dat was best veel vocht waardoor ze nu nog kortademiger is dan normaal en ze hele dikke benen en voeten heeft. Omdat ze maar langzaam en niet ver kan lopen nu kwam de verpleegkundige met een rolstoel. Dat was hard werken voor haar want mijn moeder weegt 125 kg 😉 We waren wat vroeg dus we hebben er best lang zitten te wachten. Toen mijn moeder aan de beurt was werd uitgelegd hoe het allemaal zou werken en toen mijn moeder vertelde hoe bang ze er voor was vertelde de verpleegkundige dat er twee scanners waren. De grootste was nog in gebruik en ze dacht dat het beter was als we daar even op zouden wachten. Dus wij weer terug naar de wachtkamer 😉 En geen thee daar want het apparaat was kapot 🙁

In de wachtkamer van de MRI gekke bekken trekken 😉

Eindelijk waren we dan echt aan de beurt. Ik mocht mee de scannerruimte in maar alle metalen dingen moesten af en uit. Zelfs mijn haarspeldjes 😉 Ineens dacht ik aan mijn nietjes. In 2010 heb ik een maagverkleining gehad en daarbij zijn tig nietjes gebruikt. Dat was gelukkig geen probleem dus gingen we de ruimte in. Mooi ding die MRI. Het idee is dat je op de buik op een tafel gaat liggen met de borsten in 2 bakjes en je hoofd in een steun. Onder de heupen zit een schuin gedeelte waardoor je met de billen omhoog ligt. Je gaat met de benen eerst de tunnel in en worden er heel veel foto’s genomen van de borsten. Op de computer ziet het er naderhand uit alsof de borsten in schijfjes zijn gehakt en op die dunne schijfjes kun je veel afwijkingen zien.

Mijn moeder had nog flinke pijn in de buik van de ingreep van dinsdag dus we waren al een beetje huiverig voor die MRI. Toch klom ze op de tafel en schoof ze met stukjes en beetjes op de buik naar de goede plek. Soms moest ze stoppen van de pijn en toen ze uiteindelijk op de juiste plek op haar buik lag ging het echt niet. Het was gewoon veel te pijnlijk. Zo’n onderzoek duurt een half uur en ze kon nog geen minuut op de buik liggen.  Ondertussen hadden we ook al gezien dat het ook gewoon niet ging passen. De opening van de tunnel was te smal. Dus zelfs als mijn moeder op de buik had kunnen liggen hadden ze toch geen MRI kunnen maken. Zo dom, de helft van de Nederlandse bevolking heeft flinke obesitas en het azM koopt toch nog zo’n smalle MRI 🙁 Dus zijn we maar weer terug naar de kamer gegaan. Ik heb maar zelf de rolstoel geduwd want anders moesten we weer wachten op een verpleegkundige.

Eenmaal terug kwam de verpleegkundige over het ontslag praten.De zaalarts had gisteren al aangegeven dat hij mijn moeder naar huis wilde  sturen maar ze had nog veel pijn en dat was nu nog erger. Dus gaven we aan dat we ontslag niet zagen zitten en de verpleegkundige zou de zaalarts waarschuwen dat ‘ie nog even langs moest komen. Die kwam na een tijdje en was het gelukkig er mee eens dat het zo geen idee was om mijn moeder naar huis te laten gaan. Ze had veel pijn en daardoor ‘s nachts niet geslapen. Hiervoor had ze pijnstilling gekregen maar die hielp niet. De zaalarts zou ook aan de verpleging doorgeven dat er iets anders gegeven moest worden tegen de pijn. Naderhand heeft mijn moeder tramadol gekregen en dat hielp goed. Nieuwe afspraak is nu dat ze morgen na de bestraling naar huis gaat.