Het verhaal tot nu toe

De samenvatting van ons verhaal. (Speciaal voor degenen die niet het hele weblog willen lezen)
Ons leven was nooit makkelijk. Veel later bleek ook waarom en waren gebeurtenissen beter te duiden. Ik kreeg namelijk in 2007 de diagnoses ADD en Syndroom van Asperger, de kinderen bleken al eerder allemaal PDD-nos te hebben en de twee jongsten respectievelijk ADD en ADHD. Ik heb beslissingen genomen en dingen gedaan die ik misschien (zeker) beter niet had kunnen doen en nemen. Fouten die veel ellende opleverden. Maar altijd was er de liefde voor ons gezin, voor ons samen die ons weer er door sleepten en waardoor je wist waarvoor je het allemaal deed.
Wij hebben in 1996/1997 een huis gebouwd. Een prachtig en geriefelijk huis, helemaal naar onze wensen. Maar we groeiden we uit ons huis. We hadden intussen 4 kinderen die gezien hun leeftijd en stoornis meer ruimte, lees eigen kamer nodig hadden. Ze lagen in ons oude huis met z’n tweeën op één kamer en dat leverde voortdurend spanningen op.
Ook boterde het niet echt tussen mij en mijn familie die naast ons woonde. Gelukkig heeft tijd en afstand daar goed aan gedaan. Maar op dat moment was de voortdurende nabijheid teveel voor mij.
In de zomer van 2006 zochten en vonden we een huis in Margraten. Een voormalig pension met 5 slaapkamers en een dubbele zolder. Ruimte in overvloed en ik had een ongelofelijke klik met dat huis. Tuurlijk was het een oud huis met veel onderhoud maar in mijn ADD enthousiasme zag ik daar natuurlijk geen enkel beletsel in. En we waren jong en gezond dus waarom zou het ook een probleem moeten worden?
Ik ging naar de bank voor een hypotheek en en ook daar waren geen enkele belemmeringen. Ook de noodzakelijke verbouwing/renovatie leverde geen problemen op. Hoeveel ik wilde lenen? Euhh, geen idee. Ik noemde een idioot hoog bedrag en kreeg meteen een akkoord. Dat waren nog eens tijden. Wat ik me niet realiseerde en de bank me niet vertelde, de markt voor koophuizen was toen al aan het inzakken. De verwachte winst op de verkoop van ons oude huis verdampte toen het maar steeds niet verkocht werd en we met de prijs moesten zakken. Het was een enorme opluchting toen het uiteindelijk toch lukte werd maar de domper kwam toen bleek dat we niet zoveel als verwacht op de nieuwe hypotheek konden aflossen. Uiteindelijk hadden we een behoorlijk pittige hypotheekschuld op ons nieuwe huis. Volgens de bank was dat geen probleem. De rente konden we aftrekken en er stonden genoeg inkomsten tegen over. Dat was waar en ik verbande het onrustige gevoel naar een stil plekje in mijn hoofd.
Op zaterdag 26 maart 2011 belde mijn moeder ‘s ochtends vroeg dat onze oudste zoon daar gestorven was. Een aardverschuiving zonder weerga. Een schok die we nooit te boven komen. Letterlijk en figuurlijk een enorm gemis.
Na de crematie ging het steeds slechter met mijn man, Patrick. Hij was al kwetsbaar door zijn slaapapneu waar hij waarschijnlijk al jaren mee kampte en nu kwam daar nog een zware depressie boven op. De directe aanleiding was natuurlijk het overlijden van onze oudste. Maar in de 27 jaar dat wij samen zijn heeft hij door mijn stoornissen ook veel moeten slikken wat toch ook schade heeft aangericht. Ondanks medicatie en hulp van een psychiater en psycholoog knapte Patrick niet echt op. Hij was weliswaar niet meer constant zo diep depressief maar goed ging het hem helemaal niet.
Werken kon mijn man niet meer en ineens vielen we enorm terug in inkomen. Dat leverde grote problemen op die ik al snel niet meer overzag. Ik schakelde een budgetcoach in en de conclusie was dat onze vaste lasten zo hoog waren dat het een onhaalbare kaart was om dit huis te behouden. Het waren niet alleen de hoge hypotheeklasten maar ook de pittige stookkosten die je in een oud, slecht geïsoleerd huis nu eenmaal hebt.
Langzaam begon zich de omvang van dit drama af te tekenen. Nu we de aflossingen niet meer konden opbrengen zou het huis vroeg of laat geveild worden en wat dan? Gelukkig had ik een oude inschrijving bij het woningburo in Maastricht. Niet dat ik naar Maastricht wilde. Na 5 jaar in Margraten wonen was ik erg gehecht aan dit dorp en had ik daar mijn sociaal leven. Maar er zijn maar weinig huurhuizen in Margraten of de dorpen in de omgeving en de kans op zo’n woning was heel erg klein. Uiteindelijk begon ik toch te reageren op huurwoningen in Maastricht en al snel kon ik een woning krijgen met 4 slaapkamers. Niet bepaald in een geweldige buurt en erg klein vergeleken bij wat we gewend waren maar we zouden in ieder geval een dak boven ons hoofd hebben.
In april 2012 verhuisden de kinderen, onze dieren en ik naar Maastricht. Een behoorlijke overgang, zeker omdat Patrick in ons huis in Margraten bleef wonen. Het idee was dat hij daar een tijdje alleen zou zijn om te kijken of hij beter opknapte als hij meer rust had. Het is natuurlijk een enorm verschil of je een gezin hebt met een vrouw, drie kinderen, een hond en twee katten of dat je alleen woont. Ik verwachte op dat moment dat de bank vrij snel de executieverkoop zou aankondigen en dat mijn man dus na een paar weken, misschien een maand of twee, bij ons zou komen wonen. Maar het alleen wonen deed Patrick  zo goed dat hij besloot om niet bij zijn gezin te komen wonen maar een flat voor zich alleen te huren. De rust is helend maar hij is er nog lang niet. Hij heeft behoefte aan ruimte, rust en de mogelijkheid om zijn eigen structuur te volgen. Dat is niet mogelijk in een huishouden zoals ik dat voer met de kinderen. Hier is constant iets aan de hand, heel veel onrust en bedrijvigheid. Logisch ook met 3 pubers in huis maar heel slecht voor mijn man.
Ondertussen kondigde de bank de executieveiling aan. Op 8 november 2012 zal ons thuis geveild worden. Dat is heel verdrietig omdat ik zo gelukkig ben geweest in dat huis. Er liggen daar zoveel herinneringen en het is het laatste huis waar onze oudste heeft gewoond en waar we met z’n allen samen zijn geweest. Maar het is niet anders. De consequentie van het veilen van ons huis is dat we met een enorme restschuld blijven zitten. Die zullen we nooit kunnen afbetalen. Vorig jaar september heb ik ons al aangemeld bij de Kredietbank Limburg in de hoop hulp en advies te krijgen om de schulden te beperken. Dat was een behoorlijke vergissing. Na inlevering van een torenhoge stapel kopieën werd het stil aan die kant. Geen hulp, geen advies. De Kredietbank liet na lange tijd weten dat ze niets voor ons konden doen totdat het huis verkocht was. Dan was namelijk pas de totale schuld bekend en konden ze met de bemiddeling beginnen. Mij lijkt dat er in de tussentijd toch nog het een en ander te regelen is maar dat mochten we allemaal zelf uitzoeken. De Kredietbank heeft in mijn ogen een wel hele smalle opvatting van haar taak. Dat de Kredietbank ons niet wilde helpen was al een domper maar de klapper kwam een paar weken geleden. We hadden een gesprek daar om de laatste stand van zaken door te spreken. Patrick en ik dachten dat we nu eindelijk hulp zouden krijgen omdat er nu een veilingdatum bekend is. Helaas kwam de dame van de Kredietbank met een nieuwe reden om de bemiddeling te beëindigen. Omdat mijn echtgenoot en ik apart wonen kunnen ze ons niet helpen. De regels van de Vereniging van Kredietbanken stellen dat 2 aparte woningen een benadeling van de schuldeisers betekenen en daarom is bemiddeling dan niet mogelijk. Het komt er op neer dat we moeten gaan samenwonen wat door de gezondheid van mijn man dus niet mogelijk is of dat we moeten gaan scheiden. Ik vind het onverteerbaar dat een instantie ons eigenlijk verplicht om te gaan scheiden als we hulp willen krijgen. Mij lijkt dat we ellende genoeg hebben (gehad) en een scheiding daar bovenop is echt teveel. Tuurlijk verandert een scheiding niks aan het gevoel dat mijn man en ik voor elkaar hebben. Maar wij zijn komende mei 24 jaar getrouwd en voor mij betekent dat heel veel. Een huwelijk is niet alleen een papiertje of een administratieve  handeling. Mijn huwelijk is onderdeel van wie ik ben, zichtbaar teken van de liefde tussen mijn man en mij, de verbintenis waaruit onze 4 kinderen zijn voortgekomen, de fundering van ons gezin en het is, in mijn ogen, niet iets wat je beëindigd omdat een instantie dat makkelijker vind.
Ondertussen ging ik naar een advocaat en er bleek een ontsnappingsmogelijkheid te zijn. We konden ook scheiden van tafel en bed. Dan blijf je gewoon getrouwd maar je financiële zaken worden wel gescheiden. Dat zou voor ons de perfecte oplossing zijn.  Daar ben ik nu mee bezig en hopelijk kan dat snel afgerond worden.